.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ

Μια ταινία για τον γάμο και έναν έρωτα “μιας κάποιας ηλικίας”

love is strange

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.


Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

ΔΕΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕΝΗ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]

koumantareas

Εις μνήμην του μεγάλου συγγραφέα (1931-2014)

Ακούραστος χρονογράφος της μεταπολεμικής Αθήνας, ποιητής της μικροαστικής σύμβασης και των αδιεξόδων που συνθλίβουν τις ζωές των ηρώων του, ο Μένης Κουμανταρέας κατέκτησε μια κορυφαία θέση στην πεζογραφία μας πριν το νήμα της ζωής του κοπεί υπό τραγικές και αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες το περασμένο Σάββατο. Αντί κάποιου άλλου αφιερώματος, η στήλη θα αφήσει αυτή την εβδομάδα τον ίδιο τον συγγραφέα να μιλήσει μέσα από τα κείμενά του. Έναν συγγραφέα που ασχολήθηκε όσο λίγοι με τους αποσυνάγωγους της πόλης, όπως ήταν για δεκαετίες οι ομοφυλόφιλοι, αλλά και με το κυνήγι της ομοερωτικής επιθυμίας στους δρόμους και τα (πολλές φορές κακόφημα) σοκάκια της σύγχρονης Αθήνας.

Όλα τα αποσπάσματα αντλήθηκαν από τα μπλογκ "Το Απέναντι Πεζοδρόμιο" και "Γκέι βιβλιογραφία στα ελληνικά" που εδώ και χρόνια λειτουργούν ως ανεκτίμητο αρχείο της ΛΟΑΔ κοινότητας στην Ελλάδα. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες για το κάθε βιβλίο ακολουθώντας τις παραπομπές κάτω από τα κείμενα.

«Υπηρετούσα τότε στη βάση του Βοτανικού», τον ακούω, «μια γεναριάτικη βραδιά είχα βρεθεί σκοπός στην πύλη, πρώτο νούμερο δέκα με δυο το πρωί. Ο αξιωματικός φυλακής είχε πέσει για ύπνο κι οι ναύτες κλεισμένοι στον θάλαμο, έπαιζαν χαρτιά στη ζούλα. Έκανε παγωνιά, είχε πέσει κι ομίχλη. Θα 'ταν περασμένα μεσάνυχτα, όταν άκουσα βήματα να πλησιάζουν στη σκοπιά. "Τις ει"; φώναξα. Καμιά απάντηση. Τα βήματα εξακολουθούσαν. Πρότεινα τα' όπλο μου κι ένιωσα τ' άκρα μου να παγώνουν. "Τις ει"; ξανάπα βραχνά. "Φίλος", είπε η φωνή, ασυνήθιστα ζεστή μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα. Την ίδια στιγμή, ένα χέρι έπιανε τ' όπλο μου και το ακινητοποιούσε. "Μη φοβάσαι", και μου έσφιξε τον καρπό, "είμαι ο σαλπιγκτής του λόχου". Η ομίχλη μας τύλιξε και τους δύο. "Δεν σε ξέρω", του είπα και τα δόντια μου κροτάλιζαν.
"Αν δεν μ' έχεις ακούσει το πρωί στο εγερτήριο", είπε με παράπονο η φωνή, "τότε σίγουρα θα με θυμάσαι στο σιωπητήριο". "Δεν σε ξέρω", επανέλαβα με κάποια προσπάθεια, "το καλό που σου θέλω- " "Άκουσε", μ' έκοψε η φωνή, έξω απ' την πύλη με περιμένει ένα κορίτσι. Θα μ' αφήσεις να βγω;" Η φωνή του είχε μια θέρμη και μια πειθώ. Μέσα στο μισοσκόταδο διέκρινα δυο μάτια φωσφορικά, τα χείλη του γυάλιζαν υγρά και κόκκινα. "Όποιος κι αν είσαι", του είπα παλεύοντας με τον εαυτό μου, "καλύτερα να γυρίσεις πίσω, μη βρούμε κι οι δυο κανένα μπελά". Μ' έσφιξε δυνατότερα. Πόνεσα σχεδόν. "Ο μόνος μπελάς που μπορούμε να βρούμε", κι η φωνή βγήκε πολύ βαθιά, "είναι τούτος". Κι αρπάζοντάς με από τη μέση, με φίλησε σύντομα και ζωηρά στο στόμα. Ένιωσα το σφίξιμο να χαλαρώνει. "Στάσου", του φώναξα. Μα η σκιά είχε προλάβει κιόλας να γλιστρήσει. Χάθηκε μες στο σκοτάδι, όπως είχε φανεί. Είχε, άραγε, βγει έξω ή είχε γυρίσει στον θάλαμο με τους άλλους;»

"Πλανόδιος Σαλπιγκτής" (Κέδρος, 1989) Από εδώ

Οπότε, ξαφνικά η φωνή του νεαρού, χωρίς να κοιτάξει προς το μέρος του, ακούγεται τραχιά μέσα από το ολοκαίνουργιο λαρύγγι του:
«Τράβα το δρόμο σου, κύριος».
Άκουσε καλά ή του φάνηκε; Παρ' όλο το κρύο ο ποιητής ιδρώνει. Διστάζει, δεν θέλει να κάνει πίσω, να παραιτηθεί. Ίσως είναι η υπερηφάνεια που μιλά σ' αυτό τον άνθρωπο. Ναι, σίγουρα αυτή υπαγορεύει τους απότομους τρόπους. Μένει με το χέρι μετέωρο. Προσπαθεί να ψελλίσει κάτι. Δεν ξέρουμε ποιος είναι πιο απελπισμένος από τους δυο: αυτός που προσφέρει ή εκείνος που αρνείται;
Οπότε. Η τραχιά νεανική φωνή δίνει τη λύση:
«Κράτα τα λεφτά σου, γέρο. Δεν είμαστε για τα δόντια σου εμείς».
Και πάλι αμφιβάλλει αν άκουσε καλά. Καθυστερεί λίγα δευτερόλεπτα ακόμα. Είναι τα μάτια του νέου άντρα που ξερνούν λάβα και τον τραβάνε σαν μαγνήτης ή μήπως αυτή η απόρριψη τον πεισματώνει περισσότερο; Αυτόν! έναν καθωσπρέπει αστό, ένα στέλεχος της κοινωνίας. Κάνει ακόμα ένα βήμα προς το μέρος του. Νιώθει τώρα τα χέρια του νεαρού, χέρια με σιδερένιες λαβές, να τον απωθούν, να τον σπρώχνουν. Έτοιμα αν χρειαστεί να χειροδικήσουν. Λίγο ακόμα και από θύτης θα βρεθεί θύμα. Τρελέ ποιητή!
«Δεν άκουσες; Φύγε, σου λέω πούστη!»
Επιτέλους η μοιραία λέξη, που τον καταδιώκει χρόνια, ειπώθηκε. Αυτός ο νέος είναι μια επιτομή της κοινής γνώμης.
Ο ποιητής οπισθοχωρεί κακήν κακώς. Τρέμει ολόκληρος.

"Το show είναι των Ελλήνων" (Κέδρος, 2008) Από εδώ

Άνοιξη του '35. νωρίς τ' απόγευμα στην παραλία του Αϊ Θανάση, έξω από τα Λεχαινά, οκτώ νέοι άντρες διασκεδάζουν χωρίς γυναίκες. Οι έξη απ' αυτούς χορεύουνε κατά ζεύγη, οι άλλοι δυο κοιτάνε .μαζί τους έχουν ένα γραμμόφωνο που κλείνει και γίνεται βαλίτσα.
Το φως έπεσε κι άλλο. Η άμμος σκούρυνε. Η θάλασσα μαύρισε. Μέσα της σαλεύουν σκιές σαν φωτογραφία που έπεσε και μούλιασε κι έχασε το φως της. Ο Ηλίας κλείνει βιαστικά το γραμμόφωνο και το φορτώνεται στην πλάτη όπως οι λατερνατζήδες. Ακολουθούν μετρημένοι και σοβαροί ο Χαρίλαος με τον Άγγελο, ο Χρήστος με περασμένο το χέρι στους ώμους του Διονύση. Οι άλλοι χασομεράνε. Ο Ανδρέας με τον Γιώργο καλαμπουρίζουνε. « Του χρόνου να ντυθούμε γυναίκες», σκουντάει με τον αγκώνα ο Γιώργος τον Ανδρέα. « Αμ τι», αποκρίνεται εκείνος, «μόνο οι γυναίκες μας θα ντύνονται τις Απόκριες άντρες;»
Ο Χρήστος όλο κάτι θέλει να πει στον Διονύση - είναι ο μόνος συνομήλικος του.

"Η μέρα είναι για τα γραπτά και η νύχτα για το σώμα" (Κέδρος, 1999) Από εδώ

«Δεν είμαι καλλιτέχνης ούτε δημιουργός. Δεν με απασχολούν αυτά. Συμβαίνει όμως να είμαι πατέρας τριών γιων. Έκανα την απρονοησία να σπείρω τρεις ζωές προτού βεβαιωθώ για τη δική μου. Πολλές φορές μού ερχόταν.» Κομπιάζει, δεν μπορεί να συνεχίσει.
«Να τους παρατήσετε σύξυλους και να φύγετε. Αυτό δεν θέλετε να πείτε; Πείτε μου, το επιχειρήσατε ποτές»
«Έφτασα στο πάρα πέντε. Μια φορά έκανα τις βαλίτσες μου για να πάω στο Άγιον Όρος να γίνω μοναχός.»
«Δεν σας ταίριαζε πολύ.»
«Κι άλλη μια φορά σκέφτηκα να πάω σ' ένα ξενοδοχείο, να μείνω εκεί με ψεύτικο όνομα, να μη με ξέρει κανείς. Σκέφτηκα ακόμα…»
«Να αυτοχειριαστείτε.»
«Ναι, αυτό, αλλά δεν είχα το θάρρος. Ξέρετε. Αυτό που μου φαινόταν αδιανόητο, και που μου φαίνεται ακόμα, είναι το γεγονός ότι μπορεί να κοιμόμουν με άτομα συνομήλικα με τους γιους μου, και πιο πολύ με το μικρότερο μου γιο, τον Ιάφεθ.»
«Και του ιδίου φύλου.»
«Εννοείται.»

"Νώε" (Κέδρος, 2003) Από εδώ

Δυο σκιές κρυμμένες πίσω από τα πυκνά φυλλώματα σάλεψαν και μ' έκαναν να σκιρτήσω. Ζωντανές σκιές, που έρχονταν να ταράξουν τον ύπνο των πεθαμένων. Προσπάθησα να ξεφύγω κι ακολούθησα το πρώτο μονοπάτι που βρήκα εμπρός μου. Όμως ήταν αργά. Οι δυο σκιές ήταν εκεί κι έφραζαν το πέρασμά μου. Με κοιτούσαν ακίνητες. Πάνω τους αντί για απειλή υπήρχε μια αμηχανία.
«Ψάχνεις κανέναν;» με ρώτησε ο Δίδυμος. Ήταν ο ένας απ' τους δύο.
Ο άλλος, δεν μπορούσα να το πιστέψω, ήταν ο Λουίτζι. Παρ' όλο το σκοτάδι ένιωσα πως είχε γίνει κατακόκκινος. Προχώρησα ένα βήμα και προσπάθησε να μου πιάσει το χέρι. Εγώ τραβήχτηκα.
«Μένης, θα σου εξηγήσω», μου είπε χαμηλόφωνα.
Δεν είχα ανάγκη από καμιά εξήγηση.
«Μη φεύγεις, Μένης», μου είπε ικετευτικά. «Προχώρησε λίγο και περίμενέ με. Θα γυρίσω μαζί σου».
Μα την ίδια στιγμή έριχνε απελπισμένες ματιές προς το μέρος του Δίδυμου.
«Δεν υπάρχει ανάγκη να σε περιμένει», άκουσα τη σκληρή, μεταλλική φωνή του Βέλγου. «Εγώ φεύγω. Εσείς συνεχίστε», και πρόσθεσε ειρωνικά: «Αυτό που εμείς αρχίσαμε».

"Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ" (Κέδρος, 2011) Από εδώ

Η ταινία πλησίαζε στο τέλος της, κάποια βίαιη δράση εκδηλωνόταν στο πανί, όταν ο άγνωστος τόλμησε να μου κάνει την πρόταση. «Τι θα 'λεγες αν συναντιόμασταν αύριο να τα πούμε». Αύριο είχα μαθήματα, του το είπα απερίφραστα. «Τότε απόψε», μου είπε φτερωμένος με νέες ελπίδες. «Απόψε πρέπει να μείνω σπίτι, έχω διάβασμα», του δήλωσα ξανά.σαν να έχασε λίγο το ρόδινο χρώμα του, μα δεν το έβαλε κάτω. «Τότε, διάλεξε εσύ μια μέρα». «Τετάρτη», είπα για να πω κάτι. «Ωραία, Τετάρτη' τι ώρα και πού;». ένιωσα ελαφρά τρομοκρατημένος. Ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε να δώσω ν' έναν άγνωστο ραντεβού. «Θέλεις έξι ώρα στην πλατεία Αγάμων;», μου είπε, «για να μοιράσουμε την απόσταση». Αισθανόμουν αδέξιος να μοιράσω οτιδήποτε μαζί του, ωστόσο κάτι καινούριο και θαυμαστό, και βέβαια τρομερό στα μάτια μου, αποκαλυπτόταν τότε.

"Σεραφείμ και Χερουβείμ" (Κέδρος, 1981) Από εδώ

(Χτυπάει το κινητό)
Ποιος; - Ναι, εγώ - Στη Χρυσή Ευκαιρία. - Εσύ ποιος είσαι; - Αλέξης, είκοσι χρονώ. - Ναι ξηγιέμαι αντρικά, εσύ; - Εβδομήντα. Και με το ταξί πληρωμένο. - Από πού είμαι; - Αλβανός. Έκλεισε ο πούστης. Άντε γαμήσου, μωρέ. Δεν τραβάνε οι αγγελίες. Παίρνει ο καθένας και ρωτάει ό,τι του κατέβει, πόσους πόντους την έχεις. Ρεζίλι πράγματα. Άι στο διάολο, μωρέ! (.)
(Χτυπάει το κινητό)
Ναι Ποιος; Ναι, εγώ έβαλα την αγγελία. Ψηλός. - Καστανός. Άντρας, ναι. - Πόσα; - Πενήντα; Ξέχνα το. - Αποκλείεται σου λέω. - Άντε. (Κλείνει το τηλέφωνο) Τι να μου κάνουν πενήντα ευρώ. Εδώ λείπουν τετρακόσια. Και τι κάνουμε τώρα! Να πάω οικοδομή; Με τι μούτρα; Τους το 'σκασα μία, τους το' σκασα δύο. Δίκιο έχουν οι πούστηδες.

"Αλτίν" (μονόπρακτο, 2007) Από εδώ

Αναφέρεται στην ομάδα Κουν, Χατζιδάκι, Τσαρούχη λέγοντας ότι «ξεκινώντας από την ομοφυλοφιλία τους χωρίς να την κάνουν σημαία ανέβασαν τον κοινό λαϊκό άνθρωπο, τα ντέρτια του, τα τραγούδια του, τον ψυχισμό του και τον έφεραν από τις λαϊκές γειτονιές στα καλά σπίτια του Κολωνακίου». Αναγνωρίζει μια προσωπική οφειλή σε αυτό, αφού και η μεσαία τάξη στην οποία ανήκε και ο Μένης Κουμανταρέας, άνθρωποι που έμεναν στην Κυψέλη, στην Πατησίων και στην πλατεία Βικτωρίας επικοινώνησαν με ανθρώπους που τους «θέλανε μέχρι τότε μόνο για υπηρετικό προσωπικό».

Απόσπασμα από συνέντευξη στο “Βήμα” το 2010. Από εδώ

«Η ελληνική κοινωνία παραμένει κατ΄ επίφαση ανεκτική» μου σχολίαζε προχθές ο 79χρονος Μένης Κουμανταρέας, που έχει ασχοληθεί σε πολλά βιβλία του με την απωθημένη ομοφυλοφιλία. «Απλώς έχει γίνει της μόδας το να είσαι λίγο γκέι, καθώς η μεταχείριση των ομοφυλόφιλων στα σίριαλ ή στο θέατρο λειτουργεί σαν καραμέλα, που ο θεατής την πιπιλίζει για να διασκεδάσει. Εάν όμως ανακαλύψει ότι ο γιος του είναι ομοφυλόφιλος, τότε του κόβεται το γέλιο. Και καμία "Στρέλλα" δεν μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές αναταράξεις, όσο κι αν το τέλος της ταινίας τούς δείχνει όλους- τρανσέξουαλ, γκέι, στρέιτ, παιδιά- να ζουν σαν οικογένεια. Στους δικούς μου "Γάμους..." πάντως, νομίζω ότι το πιο τολμηρό στοιχείο δεν είναι η σχέση ομοφυλοφιλίας και εξουσίας των δύο πρωταγωνιστών, όσο η περιγραφή του κοινωνικού κλίματος γύρω τους».

Απόσπασμα από συνέντευξη στα "Νέα" το 2010. Από εδώ

Απ' όλες, όμως, τις πλατείες - εκτός, βεβαίως, απ' αυτήν που μεγάλωσα - μία ξέρω καλά. Παρ' όλες τις αλλαγές που μεσολάβησαν, κι ας έφυγαν τ' ανθοπωλεία, κι ας κόπηκαν δέντρα και προστέθηκε η υπόγεια στοά, εκείνη μένει αναλλοίωτη. Είναι η Ομόνοια, η πιο κεντρική κι η πιο λαϊκή - ο ομφαλός της χώρας. Αυτή που δεν έχει μόνιμους θαμώνες, δέντρα, μνημεία, ούτε καν αξιοπρεπή μαγαζιά. Εκεί μαζεύονται οι επαρχιώτες που ήρθαν να βρουν την τύχη τους στην Αθήνα. Εκεί και κάποιοι απελπισμένοι πρωτευουσιάνοι, αποζητώντας την ψευδαίσθηση μιας συντροφικότητας - κάτι που δεν χάθηκε ακόμα απ' αυτή την πόλη. Χίμαιρες και άνθρωποι πάνε χέρι με χέρι σε τούτη την πλατεία. Εκεί πηγαίνω κι εγώ.

"Μια περιπατητική ανά-γνωση της πλατείας Ομονοίας (Μ. Μητσάκης - Γ. Ιωάννου - Μ.Κουμανταρέας)" Από εδώ

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΣΕΞ, ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]
 
ivan massow-zachary quinto1

Ένας Bρετανός κι ένας Aμερικάνος. Και οι δυο τους ωραίοι, πετυχημένοι και ανοιχτά γκέι. H σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Aids είναι μια καλή ευκαιρία για να ανατρέξουμε στις πρόσφατες παρεμβάσεις τους. Παρεμβάσεις που ξεκίνησαν ζωηρές αλλά χρήσιμες συζητήσεις και στις δύο μεριές του Ατλαντικού για θέματα που «καίνε» την γκέι κοινότητα, αλλά θα πρέπει να απασχολήσουν την κοινωνία και πέρα από τα στενά της πλαίσια.

O 47χρονος Άιβαν Μάσοου (επάνω αριστερά), παιδί μεγαλωμένο από τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, κατάφερε τη δεκαετία του '90 να κάνει περιουσία πουλώντας φτηνές ασφάλειες σε ομοφυλόφιλους πελάτες που οι υπόλοιπες εταιρείες «τιμωρούσαν» με υψηλότερα ασφάλιστρα λόγω του HIV. Η εταιρεία του υπήρξε η πρώτη που έγινε χορηγός στο Pride του Λονδίνου, ενώ ο ίδιος υπήρξε για ένα διάστημα πρόεδρος του Ινστιτούτου Σύγχρονων Τεχνών της βρετανικής πρωτεύουσας. Αν και μέλος των συντηρητικών, το 2000 μεταπήδησε για λίγο στο κόμμα των εργατικών με σκοπό την κατάργηση της θατσερικής «Τροπολογίας αρ.28» που απαγόρευε κάθε αναφορά στην ομοφυλοφιλία από τα σχολεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Σήμερα διεκδικεί το χρίσμα των συντηρητικών για τη δημαρχία του Λονδίνου στις εκλογές του 2016. Αν τα καταφέρει, το Λονδίνο θα γίνει η τρίτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μετά το Παρίσι και το Βερολίνο που θα αποκτήσει ανοιχτά γκέι δήμαρχο.

Η διεκδίκηση της δημαρχίας είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί να θυμηθούν ένα περσινό άρθρο του που, με αφορμή το Pride του Λονδίνου, καταλόγιζε στην εμπορική γκέι σκηνή της πόλης στείρα ηδονοθηρία και εφησυχασμό απέναντι στις μάστιγες των ναρκωτικών και του HIV.

«Μη με παρεξηγείτε: Χρησιμοποιώ κι εγώ εφαρμογές όπως το Grindr και τις απολαμβάνω όπως όλοι. Έχω διασκεδάσει κι εγώ με ναρκωτικά στο μακρινό παρελθόν. Αλλά σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που έχει προσέξει πως η σημερινή γκέι σκηνή μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά. Ανήμπορη να αναλάβει τις ευθύνες της σχετικά με την εξάπλωση του HIV. Παγιδευμένη σε έναν άψυχο κόσμο κενής ηδονοθηρίας. Το βρίσκω δύσκολο να είμαι περήφανος όταν κάθε εβδομάδα περισσότερα νέα παιδιά βρίσκονται νεκρά από υπερβολική δόση σε κλαμπ ή όταν ουσίες όπως η μεθαδόνη και το crystal κάνουν θραύση στα διάφορα sex-parties που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για τη διάδοση του HIV. Όταν νέα παιδιά γράφουν στις γκέι εφαρμογές πως ψάχνουν "μόνο bareback", λες και ο HIV είναι μια δυσάρεστη λεπτομέρεια που καλό είναι να μπει γρήγορα στην άκρη. "Μόνο bareback", σαν να λέμε "απαγορεύονται τα προφυλακτικά".

Σ'αυτή τη χώρα έχω την εντύπωση ότι σαν κοινότητα έχουμε κερδίσει τα πάντα και τίποτα ταυτόχρονα. Δεν ζητάω να δράσουμε επειδή αυτή η κατάσταση "χαλάει την εικόνα μας". Είμαι ο τελευταίος που είμαι σε θέση να κρίνω τους άλλους. Πάντα μου άρεσε να διασκεδάζω και βρίσκω ότι η διασκέδαση με μέτρο είναι υπέροχο πράγμα. Ζητάω να δράσουμε γιατί δεν μας αξίζει αυτή η αθλιότητα. Η χημεία και το "χημικό σεξ" είναι μια πλαστή σαχλαμάρα. Μια σαχλαμάρα ανιαρή και κενή που μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη και τον θάνατο. Γνωρίζω βέβαια ότι για χιλιάδες από μας, παντρεμένοι με τον σύντροφό μας σε κάποιο προάστιο ή μεγαλώνοντας παιδιά, η "γκέι σκηνή" και οι ουσίες δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ανησυχώ όμως για το κατά πόσο όλοι αυτοί είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της κατάστασης που αντιμετωπίζει ο μέσος γκέι.»

Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, το άρθρο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από εκείνους που του καταλογίζουν ότι φορτώνει στην γκέι κοινότητα τις αμαρτίες ενός εμπορικού κυκλώματος που «πουλάει» σεξ και ουσίες ή ότι χάνει τη γενικότερη εικόνα όταν δεν βλέπει τα αντίστοιχα προβλήματα (όπως ο αλκοολισμός και οι διαλυμένες οικογένειες) που στην πατρίδα του μαστίζουν τους ετεροφυλόφιλους. Ίσως το χειρότερο που έχει ακούσει μέχρι στιγμής είναι ότι με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί δημόσια από την γκέι κοινότητα για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Σε όλα αυτά κλήθηκε να απαντήσει σε μια πρόσφατη συνέντευξη:

«Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε ένα τεράστιο πρόβλημα με τα ναρκωτικά, ενώ το σεξ χωρίς προφύλαξη έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ναρκωτικά όπως το crystal αλλά και ενέσιμες ουσίες απειλούν όσο τίποτα άλλο τη ζωή και την υγεία των γκέι και αμφί ανδρών που ζουν στην πρωτεύουσα. Ένας ετεροφυλόφιλος δήμαρχος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αφού θα τον κατηγορούσαν ότι είναι ομοφοβικός. Χρειάζεται ένας γκέι δήμαρχος για να επιβάλλει μια σκληρή γραμμή μέσα από την ίδια την κοινότητα. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα και η αρχή μπορεί να γίνει μόνο αν ξεκινήσουμε μια γενναία συζήτηση μεταξύ μας χωρίς ταμπού.»

Τον 37χρονο Ζάκαρι Κουίντο (πάνω δεξιά) τον γνωρίσαμε μέσα από πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά «Heroes», την κινηματογραφική μεταφορά του «Σταρ Τρεκ» αλλά και πιο πρόσφατα στο τηλεοπτικό «American Horror Story». Ανοιχτά γκέι εδώ και χρόνια, δεν μάσησε τα λόγια του σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο γκέι περιοδικό Out σχετικά με το «μαγικό χάπι» Truvada του οποίου η μαζική, καθημερινή χρήση από όλους τους ομοφυλόφιλους άντρες προτείνεται ως μέσο πρόληψης κατά του HIV. Προκαλώντας αντιδράσεις από εκείνους -όπως ο Κουίντο- που θεωρούν ότι η προώθηση φαρμακευτικών σκευασμάτων σε άτομα που δεν έχουν μολυνθεί από τον ιό στέλνει το λάθος μήνυμα σχετικά με την ανάγκη προφύλαξης κατά τη διάρκεια του σεξ:

«Το Aids δεν εμπνέει πλέον τη φρίκη που προκαλούσε όταν σάρωσε τον πλανήτη κατά τη δεκαετία του '80. Η σημερινή γενιά το βλέπει σαν κάτι με το οποίο μπορείς να ζήσεις και που δεν χρειάζεται να φοβάσαι και τόσο. Και αυτό συνοδεύεται από μια αίσθηση χαλαρότητας γύρω από το θέμα. Σχετικά με τα καινούρια χάπια, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτεροι προσεκτικοί ώστε να μην χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν το σεξουαλικό ξεσάλωμα χωρίς προφυλάξεις. Υπάρχει μια υποβόσκουσα ανευθυνότητα σε αυτό τον τρόπο σκέψης που εκπλήσσει. Δεν γνωρίζουμε ακόμα αρκετά για τέτοιες μορφές φαρμακευτικής αγωγής ώστε να προβλέψουμε που μπορεί να μας οδηγήσουν.»

Στις αντιδράσεις που προκάλεσαν τα σχόλια περί ανευθυνότητας, ο γνωστός ηθοποιός επανήλθε με μια διευκρινιστική δήλωση:

«Παραμένω ακλόνητος υποστηρικτής των δικαιωμάτων της ΛΟΑΔ κοινότητας και συμπάσχω με όσους ζουν με τον HIV και το Aids. Δεν με χαρακτηρίζει εσωτερικευμένη ομοφοβία, ούτε φοβία προς τους οροθετικούς. Έχω διαβάσει και καταλάβει τον τρόπο που λειτουργούν τα νέα φάρμακα και είμαι πρόθυμος να μάθω περισσότερα. Αυτό που με προβληματίζει είναι η νοοτροπία μερίδας της γκέι νεολαίας ότι πλέον μπορούμε να χαλαρώσουμε την επιφυλακή μας απέναντι σε μία νόσο που παραμένει πραγματική απειλή για τη συλλογική μας ύπαρξη. Είχα πολυάριθμες συζητήσεις με νεαρά γκέι παιδιά που έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι η απειλή του HIV είναι πλέον τόσο ασήμαντη που δεν παίζει κανένα ρόλο στη ζωή τους. Έχω δει υπερβολικά πολλούς νέους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τα χάπια για να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο των μη μονογαμικών σχέσεων χωρίς προφύλαξη. Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που με εξοργίζει.

Για δύο δεκαετίες ο τρόπος που κάναμε σεξ επαναπροσδιορίστηκε ερήμην μας εξαιτίας του Aids. Προσπάθησα να τονίσω ότι σε αυτή την καμπή της ιστορίας μας είναι ζωτικό να διατηρήσουμε την επιφυλακή μας και το αίσθημα ευθύνης που έχουμε ο ένας προς στον άλλο . Η ανάπτυξη νέων φαρμάκων αποτελεί τεράστια πρόοδο στη μάχη κατά του ιού. Όμως είναι ακόμα νωρίς - αυτό είναι όλο.»


*Παλιότερα άρθρα μου σχετικά με το θέμα:
Μια επικίνδυνη σχέση: Γκέι άντρες και ναρκωτικές ουσίες (Ιούλιος 2012)
Ακόμα ένα μπλε χάπι για το σεξ (Ιούνιος 2014)



 
 
 

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΤΑ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΡΘΑΝ ΠΟΤΕ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

egypt gays arrest


Για τους γκέι της Αιγύπτου, ο στρατός είναι χειρότερος από τους ισλαμιστές


Δυο χαμογελαστοί νεαροί άντρες,
χωρίς τίποτα να τους ξεχωρίζει στην εμφάνιση, κοιτάζονται στα μάτια, ανταλλάσσουν βέρες και ένα φιλί. Γύρω τους οι καλεσμένοι, όλοι άντρες, τους συνοδεύουν με τους χαρακτηριστικούς λαρυγγισμούς που ακούγονται σε κάθε αραβικό γάμο. Ένα βίντεο προφανώς τραβηγμένο με κινητό πάνω σε πλοιάριο από αυτά που νοικιάζονται για κρουαζιέρες στο Νείλο. Βίντεο που η διαρροή του στις 30 Αυγούστου προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου υστερία στα αιγυπτιακά ΜΜΕ και άμεση κινητοποίηση των αρχών που μέσα σε λίγες μέρες συνέλαβαν οκτώ άντρες. Αν και δεν προέκυψε κάποια «ένδειξη» ομοφυλοφιλίας από τις πρωκτικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκαν και ορισμένοι επέμεναν πως το βίντεο δεν ήταν παρά μία φάρσα, την 1η Νοεμβρίου το δικαστήριο τους καταδίκασε όλους σε τριετή φυλάκιση για «προτροπή σε ακολασία» και «διασπορά άσεμνων εικόνων».

video egypt gays

Στιγμιότυπο από το επίμαχο βίντεο


Πρόκειται μόνο για το πιο πρόσφατο
από τα περιστατικά μαζικών συλλήψεων και καταδικαστικών αποφάσεων σε βάρος ατόμων που κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία, παρενδυσία ή τρανσεξουαλισμό τον τελευταίο χρόνο στην Αίγυπτο. Ένα κύμα καταστολής που ξεκίνησε το σημερινό στρατιωτικό καθεστώς, λίγους μήνες μετά την ανατροπή του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου ισλαμιστή προέδρου της χώρας μέσα σε ένα λουτρό αίματος. Μετά την «Αραβική Άνοιξη» του 2011 που οδήγησε στην πτώση του μισητού δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ, οι ισλαμιστές της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» κέρδισαν τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στη μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου. Για να ανατραπούν με τη σειρά τους από τον στρατό μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, δίνοντας τη θέση τους στο σημερινό καθεστώς του στρατηγού Σίσι.

Συνολικά υπολογίζεται πως 77 άτομα έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί σε οκτώ κύματα τους τελευταίους 13 μήνες. Η αρχή έγινε τον Οκτώβριο του 2013 με τη σύλληψη 14 αντρών σε επιχείρηση που λειτουργούσε ως γυμναστήριο και χαμάμ σε λαϊκό προάστιο του Καΐρου. Ακολούθησε τον Νοέμβριο η σύλληψη δέκα ατόμων κατά τη διάρκεια ενός πάρτι σε ιδιωτική κατοικία. Τον Μάρτιο εννιά φοιτητές συνελήφθησαν σε διαμέρισμα στην Αλεξάνδρεια· η αστυνομία τους κατηγόρησε για συμμετοχή σε όργιο. Άλλα πέντε άτομα συνελήφθησαν τον Μάιο με την ίδια κατηγορία σε διαμέρισμα στο Κάιρο. Κανείς δεν ξέρει από που προέρχονται οι πληροφορίες των αρχών. Πάντως δημοφιλείς γκέι ηλεκτρονικές εφαρμογές όπως το Grindr άρχισαν να προειδοποιούν τους Αιγύπτιους χρήστες τους ότι οι αρχές μπορεί να τις χρησιμοποιούν για να τους παγιδεύσουν...

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι δικαστές εξάντλησαν την αυστηρότητά τους καταδικάζοντας τους περισσότερους σε τριετή φυλάκιση, την ανώτατη ποινή που προβλέπει ο νόμος για το έγκλημα της «ακολασίας» (οι αρχές χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη κατηγορία καθώς η ομοφυλοφιλία δεν τιμωρείται ρητά από το αιγυπτιακό δίκαιο). Οι ποινές ήταν ακόμα βαρύτερες για τους ιδιοκτήτες των χώρων όπου έγιναν οι επιδρομές που καταδικάστηκαν σε φυλάκιση από 8 ως 12 χρόνια.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως το πογκρόμ εναντίον των ομοφυλόφιλων δεν ξεκίνησε η προηγούμενη κυβέρνηση των ισλαμιστών, αλλά το σημερινό στρατιωτικό καθεστώς που τους ανέτρεψε κατηγορώντας τους ότι θέλουν να γυρίσουν την Αίγυπτο πίσω στον μεσαίωνα! Οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν έναν ιδιαίτερα βολικό αποδιοπομπαίο τράγο για να εκτραπεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, με εφημερίδες του καθεστώτος όπως η Αλ-Γιουμ-αλ-Σαμπά να δίνουν τεράστια έκταση στην εκστρατεία κατά των «ακόλαστων» δημοσιεύοντας ονόματα και φωτογραφίες των συλληφθέντων. Οι αρθρογράφοι της δεν παύουν να συνδέουν την «έξαρση» της ομοφυλοφιλίας τόσο με την επαναστατημένη νεολαία της χώρας όσο και με τα «έκλυτα ήθη» των σεΐχηδων από διάφορα εμιράτα του Περσικού Κόλπου. Εκείνων που το καθεστώς κατηγορεί πως χρηματοδοτούν τη «Μουσουλμανική Αδελφότητα»...

Την ίδια στιγμή που οι αρχές αδιαφορούν πλήρως για τις συνεχείς καταγγελίες περί σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών ακόμα και σε δημόσιους χώρους, το πογκρόμ σε βάρος των ομοφυλόφιλων δίνει στον πρόεδρο Σίσι την ευκαιρία να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των παραδοσιακών θρησκευτικών αξιών της Αιγύπτου απέναντι στα ξενόφερτα ήθη της ιμπεριαλιστικής Δύσης. Με τους ισλαμιστές να καραδοκούν «κανένας αξιωματούχος δεν θέλει να κατηγορηθεί ότι ενστερνίζεται το κοσμικό κράτος και τις δυτικές αξίες» εξηγεί ένα στέλεχος του αιγυπτιακού υπουργείου εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο ότι με αφορμή το βίντεο με τον «γκέι γάμο», η αντιπολίτευση των ισλαμιστών δεν έχασε την ευκαιρία να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι έχει μετατρέψει την Αίγυπτο σε «απέραντο οίκο ανοχής». Απαντώντας η κυβέρνηση δήλωσε πως «η ανωμαλία πρέπει να παταχθεί καθώς εξυπηρετεί τις δυνάμεις του εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας που ισχυρίζονται ότι προασπίζονται τη θρησκεία και την ηθική»...

Τυχαίο δεν είναι και το ότι μέχρι στιγμής όλες οι επιδρομές της αστυνομίας έχουν γίνει αποκλειστικά σε ιδιωτικούς χώρους και όχι σε δημόσια στέκια ομοφυλόφιλων. Με πρόσχημα τους «ακόλαστους», οι αρχές στέλνουν με αυτό τον τρόπο μήνυμα στον πληθυσμό ότι είναι σε θέση να βλέπουν τα πάντα και ότι κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής ακόμα και μέσα στο άσυλο της ιδιωτικής του οικίας. Όσο για τη μισητή αστυνομία του καθεστώτος, που κανείς δεν ξεχνά τον ρόλο της στην αιματηρή καταστολή των λαϊκών εξεγέρσεων, αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να δείξει πως υπηρετεί το λαϊκό αίσθημα ρίχνοντας στα μπουντρούμια τους «έκλυτους» και τους «ακόλαστους».

Σχετικά με το βίντεο του «γάμου», πολλοί αποδίδουν μεγάλο μέρος της υστερίας στο γεγονός ότι πρωταγωνιστές ήταν δύο καθόλου θηλυπρεπείς νεαροί «της διπλανής πόρτας». Όπως δήλωσε ένας αξιωματούχος της αστυνομίας: «Προσέξατε πως έχουν γένια; Θα μπορούσαν να ήταν οι γιοι ή τα αδέλφια του οποιουδήποτε.» Η υστερία σε βάρος των ομοφυλόφιλων έρχεται ως επιστέγασμα μιας εντεινόμενης ανασφάλειας γύρω από τον «ανδρισμό» και την έλλειψή του, που όλες οι πλευρές εκτοξεύουν ως κατηγορία σε βάρος των πολιτικών τους αντιπάλων. Για το καθεστώς η χαλάρωση των ηθών αποδίδεται στην επαναστατημένη νεολαία ως σύμπτωμα των εξεγέρσεων που διασαλεύουν τη δημόσια τάξη. Από την άλλη, οι εξεγερμένοι υιοθέτησαν το σύνθημα «φέρσου σαν άντρας» σαν προτροπή για επίδειξη θάρρους απέναντι στους αστυνομικούς τους οποίους κατηγορούσαν με τη σειρά τους ως «ανώμαλους».

egypt graffiti

Γκράφιτι στο Κάιρο. Στα αριστερά, η αυθεντική εκδοχή με το σύνθημα «Οι μπάτσοι είναι αδελφές». Στα δεξιά, το ίδιο γκράφιτι μετά από επέμβαση ακτιβιστών που αντικατέστησαν το σύνθημα με τη φράση «Η ομοφοβία δεν είναι επαναστατική».


Και στη μέση όπως πάντα
οι ομοφυλόφιλοι πολίτες της Αιγύπτου που βλέπουν τρομοκρατημένοι τις ελπίδες της «Αραβικής Άνοιξης» για μια πιο ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία να διαψεύδονται με τον πιο τραγικό τρόπο και το καλύτερο αύριο που περίμεναν να αναβάλλεται για ακόμα μια φορά. Όσο για τη Δύση που κάνει τόση φασαρία για την τύχη των ομοφυλόφιλων στη Ρωσία του Πούτιν, όταν πρόκειται για «φιλικά» καθεστώτα όπως της Αιγύπτου ή της Σαουδικής Αραβίας δεν λέει κουβέντα...


* Οι πληροφορίες προέρχονται από άρθρο του ιστότοπου Paper-bird.net που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Προηγούμενα κείμενά μου για την κατάσταση στην Αίγυπτο:
-Φόβοι και ελπίδες για τους ομοφυλόφιλους στην Αίγυπτο (Φεβρουάριος 2011)
-Ο εγγονός του Ομάρ Σαρίφ μιλάει: «Είμαι γκέι και θέλω να ζήσω ελεύθερος στην Αίγυπτο» (Μάρτιος 2012)

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

alexander-hephaestion


Τι γράφουν οι αρχαίοι ιστορικοί για τη σχέση τους.
 

«Βέβαιο όμως πρέπει να θεωρηθεί ότι ο Αλέξανδρος σπούδαζε στη Μίεζα μαζί με τον ωραίο Ηφαιστίωνα που το άγαλμά του -χαμένο πια- έπλασε ο Λύσιππος. Ο Ηφαιστίων που είχε ανατραφεί από μικρός μαζί του έγινε για τον Αλέξανδρο «άλλος εγώ» (τον ορισμό αυτό του πολύ επιστήθιου φίλου έδωσε λίγες δεκαετίες αργότερα ο Ζήνων ο Κιτιεύς). Και έμεινε ως το θάνατό του -προανάκρουσμα του θανάτου του πιο αγαπημένου του φίλου- σχεδόν αδιάκοπα, όσο οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν επέβαλλαν περιοδικές απομακρύνσεις, πλάι του ως αρχηγός των "σωματοφυλάκων" και ύστερα της πιο εκλεκτής "Ιππαρχίας" των εταίρων (της "Ηφαιστίωνος Χιλιαρχίας" όπως ονομάστηκε μετά το θάνατό του).

Εκεί στη Μίεζα πίστεψαν οι δυο τους -κάποιες ώρες που στους "υποσκίους περιπάτους" έγινε η φιλία τους έκσταση- πως ήταν η επανενσάρκωση του Αχιλλέα και του Πάτροκλου.»

“Ιστορία του Ελληνικού Έθνους” (Εκδοτική Αθηνών, 1980) Τόμος Δ', σελ.15
Συντάκτες του τόμου (μεταξύ άλλων): Κων/νος Τσάτσος, Παν. Κανελλόπουλος, Κων/νος Δεσποτόπουλος


«Ο Αλέξανδρος περιφρονούσε
τις ηδονές των γυναικών σε τέτοιο βαθμό που η μητέρα του Ολυμπιάδα φοβόταν ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει απογόνους. »

Κουίντος Κούρτιος Ρούφος (ρωμαίος ιστορικός του 1ου αιώνα μ.Χ) “Η Ιστορία του Αλέξανδρου του Μέγα”


«Ο Ιερώνυμος στις επιστολές
του γράφει ότι σύμφωνα με το Θεόφραστο ο Αλέξανδρος δεν είχε μεγάλη έφεση στα αφροδίσια. Η Ολυμπιάδα και ο Φίλιππος το γνώριζαν πολύ καλά αυτό και έστειλαν τη θεσσαλή εταίρα Καλλίξεινα, μια πανέμορφη γυναίκα, να πλαγιάσει μαζί του. Φοβόντουσαν ότι μπορεί να είναι γυναικωτός (ευλαβούντο γαρ μη γυννίς ειη) και η Ολυμπιάδα τον ικέτευε να συνουσιαστεί με την Καλλίξεινα.»

Αθηναίος o Ναυκράτιος (λόγιος του 2ου αιώνα μ.Χ) “Δειπνοσοφισταί”. Ο Ιερώνυμος ήταν ιστορικός και προστατευόμενος του Ευμένη, γραμματέα του Αλέξανδρου. Ο Θεόφραστος ήταν μαθητής του Αριστοτέλη και διάδοχός του στο Λύκειο των Αθηνών.


«Ο Αλέξανδρος πρόσφερε
στεφάνι στον τάφο του Αχιλλέα και ο Ηφαιστίων στον τάφο του Πάτροκλου, υπαινισσόμενος ότι και αυτός ήταν ερωμένος του Αλέξανδρου όπως και ο Πάτροκλος ήταν του Αχιλλέα.»

Κλαύδιος Αιλιανός (ρωμαίος ιστορικός του 3ου αιώνα μ.Χ) “Ποικίλη Ιστορία”


«Ο Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων
αφού προσευχήθηκαν στους θεούς να είναι το ίδιο πιστοί ο ένας στον άλλο όσο και ο Αχιλλέας στον Πάτροκλο, έβγαλαν τα ρούχα τους και έτρεξαν γύρω από τον τάφο γυμνοί.»

Αθηναίος ο Ναυκράτιος, “Δειπνοσοφισταί”


«Και μου λένε ότι άρχισες
να μιμείσαι τις συνήθειες των κατακτημένων περσών, ότι άρχισες να φοράς τα ρούχα των βασιλιάδων τους και ζητούσες από τους ελεύθερους μακεδόνες να σε προσκυνούν σύμφωνα με τα περσικά έθιμα! Όσο για τους αγώνες που διοργάνωνες και τους σοφούς που έριχνες στα κλουβιά με τα λιοντάρια και την υπερβολική σου αγάπη για τον Ηφαιστίωνα, όσο λιγότερα πω τόσο το καλύτερο.»

Ο Φίλιππος απευθύνεται στον Αλέξανδρο στους “Νεκρικούς Διαλόγους” του Λουκιανού (2ος αιώνας μ.Χ.)


«Αν θέλεις να γίνεις καλός καγαθός,
πέτα το στέμμα που έχεις στο κεφάλι σου και έλα σε μας. Αλλά δεν θα μπορέσεις ποτέ να το κάνεις γιατί σε κυβερνούν οι μηροί του Ηφαιστίωνα.»

Διογένης ο Σινωπεύς (κυνικός φιλόσοφος του 4ου αιώνα π.Χ) “Επιστολές”


«Ο βασιλιάς Αλέξανδρος
αγαπούσε τόσο τα αγόρια που έχανε τα λογικά του (φιλόπαις δ'ην εκμανώς). Όπως μας λέει ο Δικαίαρχος του άρεσε τόσο πολύ ο ευνούχος Βαγόας που έσκυψε και τον φίλησε μπροστά σε όλος τους άντρες του. Και όταν όλοι άρχισαν να φωνάζουν και να χειροκροτούν, με μεγάλη προθυμία έσκυψε και τον ξαναφίλησε. Και σύμφωνα με τον Καρύστιο ο Χάρων από τη Χαλκίδα είχε μαζί του ένα πανέμορφο αγόρι που του ήταν απόλυτα αφοσιωμένο. Σε μια γιορτή που είχε διοργανώσει ο Κρατερός ο Αλέξανδρος θαύμασε την ομορφιά του αγοριού. Ο Χάρων ζήτησε από το αγόρι να πλησιάσει και να φιλήσει τον Αλέξανδρο. "Όχι" είπε ο βασιλιάς. "Αυτό θα προκαλέσει σε σένα μεγαλύτερο πόνο από την απόλαυση που θα χαρίσει σε μένα"» 

Αθηναίος o Ναυκράτιος, “Δειπνοσοφισταί”


«Μετά τη μάχη της Ισσού
ο Αλέξανδρος μπήκε μαζί με τον Ηφαιστίωνα στη σκηνή που κρατούσαν τις γυναίκες και τις κόρες του Δαρείου. Καθώς ήταν ντυμένοι με τα ίδια ρούχα, η μητέρα του Δαρείου έπεσε να προσκυνήσει τον Ηφαιστίωνα που ήταν ο ψηλότερος από τους δύο. Όταν ένας από τους ακολούθους της την τράβηξε στην άκρη και της έδειξε ποιος ήταν πραγματικά ο Αλέξανδρος, εκείνη ντράπηκε τόσο που ζήτησε να αποσυρθεί. Αλλά ο βασιλιάς της απάντησε πως δεν έκανε κάποιο λάθος αφού ο Ηφαιστίωνας είναι κι αυτός Αλέξανδρος.»

Λούκιος Φλάβιος Αρριανός (ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ) “Αλεξάνδρου Ανάβασις”


«Ο Ευξένιππος ήταν αρκετά νεαρός
και ο Αλέξανδρος τον αγαπούσε καθώς ήταν ακόμα στο άνθος της νιότης του. Το σώμα του ήταν εξίσου όμορφο, όμως δεν είχε την αρρενωπή γοητεία του Ηφαιστίωνα.»

Κουίντος Κούρτιος Ρούφος, “Η ιστορία του Αλεξάνδρου του Μέγα”


«Ο Ηφαιστίων ήταν αυτός
που από όλους τους φίλους του είχε εγκρίνει περισσότερο την υιοθέτηση των περσικών εθίμων και μιμήθηκε τον Αλέξανδρο σε αυτό. Αντίθετα ο Κρατερός συνέχισε να τηρεί τα μακεδονικά έθιμα. Γι'αυτό και ο Αλέξανδρος ανέθεσε στον Ηφαιστίωνα στις σχέσεις του με τους βαρβάρους και τον Κρατερό στις σχέσεις του με τους έλληνες. Στον Ηφαιστίωνα έδειχνε τη μεγαλύτερη αγάπη (εφίλει μάλιστα) και τον αποκαλούσε φιλαλέξανδρο. Στον Κρατερό έδειχνε τον περισσότερο σεβασμό και τον αποκαλούσε φιλοβασιλέα. Αλλά οι δυο τους δεν τα πήγαιναν καλά και πολλές φορές ερχόντουσαν σε σύγκρουση ακόμα και μπροστά στους στρατιώτες.»

«Ο Αλέξανδρος ήταν εξαιρετικά αγνός και ευγενής στις σχέσεις του με το άλλο φύλο και έδειχνε μεγάλο σεβασμό στο θεσμό του γάμου. Έλεγε ότι δύο πράγματα του θυμίζουν ότι είναι άνθρωπος και όχι θεός: ο ύπνος και η πράξη της αναπαραγωγής - σαν να πίστευε ότι και τα δύο τα προκαλούσε η αδυναμία της ανθρώπινης φύσης.»

«Το πένθος του Αλέξανδρου για τον Ηφαιστίωνα ξεπέρασε κάθε λογικό όριο. Έβαλε να σταυρώσουν το γιατρό που τον είχε αναλάβει. Διέταξε τους στρατιώτες να κόψουν τη χαίτη και την ουρά όλων των αλόγων του ιππικού ως ένδειξη πένθους και να γκρεμίσουν τα τείχη όλων των γειτονικών πόλεων. Αμέσως μετά, χωρίς λόγο, εισέβαλε στη χώρα των Κασσιτών και τους σφάγιασε όλους.»

Λούκιος Μέστριος Πλούταρχος (έλληνας ιστορικός του 1ου αιώνα μ.Χ) “Βίοι Παράλληλοι”


«Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν
ότι όσα είπε και έκανε ο Αλέξανδρος τον καιρό του υπερβολικού του πένθους για τον άνθρωπο που αγαπούσε περισσότερο από κάθε τι άλλο στον κόσμο είναι απόδειξη του μεγαλείου του. Άλλοι θεωρούν ότι τέτοια συμπεριφορά δεν αρμόζει σε κανένα βασιλιά, πόσο μάλλον στον Αλέξανδρο. Κάποιοι λένε ότι ρίχτηκε πάνω στο σώμα του νεκρού συντρόφου του και έμεινε εκεί όλη την ημέρα θρηνώντας απαρηγόρητος. Και ότι δεν δεχόταν να τον αποχωριστεί μέχρι που οι εταίροι αναγκάστηκαν να τον τραβήξουν από τη σορό με τη βία. 'Αλλοι λένε ότι για να τιμήσει το νεκρό έκοψε τα μαλλιά του, κι αυτό δεν μου φαίνεται απίθανο αφού από μικρό παιδί ήθελε να συναγωνιστεί τον Αχιλλέα....

Όλοι όμως συμφωνούν για τα παρακάτω: για τρεις μέρες μετά το θάνατο του Ηφαιστίωνα ο Αλέξανδρος δεν έβαλε μπουκιά στο στόμα του και παραμέλησε εντελώς την εμφάνισή του. Έμενε όλη μέρα ξαπλωμένος στο έδαφος κλαίγοντας γοερά ή θρηνώντας σιωπηλά. Διέταξε να ετοιμαστεί στη Βαβυλώνα μια πυρά τόσο μεγάλη που κόστισε 10 χιλιάδες τάλαντα και κήρυξε δημόσιο πένθος σε όλες τις επαρχίες των βαρβάρων. Προς τιμή του νεκρού διοργάνωσε μουσικούς και αθλητικούς αγώνες με τη συμμετοχή 3.000 αθλητών. Και ήταν οι ίδιοι αθλητές που συμμετείχαν στους αγώνες που συνόδευσαν την κηδεία του Αλέξανδρου. »

Λούκιος Φλάβιος Αρριανός, “Αλεξάνδρου Ανάβασις”


* Με αφορμή τις ανασκαφές στην Αμφίπολη και τις εικασίες που διατυπώνονται σχετικά με τον ένοικο ή τους ενοίκους του περίφημου τάφου, θυμήθηκα αυτή τη συλλογή με ιστορικά αποσπάσματα που είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά, με ελαφρώς διαφορετική μορφή, στο μπλογκ μου τον Μάιο του 2009. Στην κεντρική φωτογραφία, προτομές του Αλέξανδρου και του Ηφαιστίωνα, μέρος μεγαλύτερου γλυπτικού συμπλέγματος από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. που εκτίθενται στο μουσείο Γκετί του Λος Άντζελες.