.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

“Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ”

Ο δημοσιογράφος Γκλεν Γκρίνγουολντ για την αξία της ιδιωτικότητας στην ψηφιακή εποχή.

greenwald-miranda


Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

ΕΞΙ ΑΝΤΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΑΟΥΝΑ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]
 
dv8

Η καινούρια παράσταση των DV8 στη Στέγη

«Αυτή τη φορά αποφάσισα να ασχοληθώ με δύο θέματα που γνωρίζω καλά. Τoυς άντρες και τον έρωτα». Γαλήνιος στα 60 του χρόνια, ο Βρετανός χορογράφος της ομάδας των DV8 Λόιντ Νιούσον μιλάει στο γαλλικό περιοδικό Têtu για τη νέα τους παράσταση «John» που φιλοξενείται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από 12 ως 15 Οκτωβρίου. Στην αρχή ήθελε να ασχοληθεί με την ευθανασία, όταν ένας από τους συνεργάτες του προσβλήθηκε και πέθανε από καρκίνο του στομάχου. Την ίδια περίοδο, μαθαίνει για μια μουσουλμάνα φίλη του που ερωτεύτηκε έναν από τους Βρετανούς πιλότους που βομβάρδιζαν το Αφγανιστάν. Αποφασίζει ότι η νέα παράσταση θα είναι φόρος τιμής τόσο στο χαμένο φίλο όσο και στη γυναίκα που έβαλε τα αισθήματά της πάνω από τις θρησκευτικές προκαταλήψεις. Αποφασίζει να φτιάξει ένα έργο που θα γιορτάζει τον έρωτα.

Η αναζήτηση του έρωτα τον οδηγεί σε ένα χώρο «ανώνυμων» σεξουαλικών συνευρέσεων, και συγκεκριμένα μία γκέι σάουνα στο κέντρο του Λονδίνου. «Όταν οι άντρες δεν φοράνε παρά μια πετσέτα στη μέση, είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις το δικαστή από τον κλέφτη» εξηγεί ο Νιούσον με ένα περιπαικτικό χαμόγελο. Μαζί με τους συνεργάτες του ετοιμάζουν ένα ερωτηματολόγιο και επιλέγουν 50 άντρες που είναι θαμώνες της συγκεκριμένης σάουνας. Όλοι τους υπογράφουν ένα χαρτί που επιτρέπει να χρησιμοποιηθούν οι ανώνυμες εξομολογήσεις τους ως κομμάτι της παράστασης. Η ανωνυμία τους εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή ειλικρίνεια.

«Ο Τζον ήταν ένας από τους πρώτους που μας μίλησε. Είναι ένας περίεργος, αλλά εξαιρετικά γλυκός άνθρωπος. Αρνούμαι να τον δω ως ήρωα ή αντι-ήρωα. Είναι ο εαυτός του. Αναζητά κι αυτός κάτι όπως όλοι μας. Εγώ είμαι σε σχέση εδώ και 19 χρόνια αλλά πριν θυμάμαι τον εαυτό μου να γυρνάει σπίτι και να εύχεται κάποιος να τον περιμένει. Το ίδιο θέλει και ο Τζον». Με έναν πατέρα βίαιο και αιμομίκτη και μια μάνα αλκοολική, αυτοκτονική και με έφεση στις κλοπές, ο Τζον δεν ξεκίνησε τη ζωή με τους καλύτερους οιωνούς. Άστεγος και εθισμένος στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, δεν γλιτώνει το έγκλημα, τη φυλακή, την κατάθλιψη και την παχυσαρκία. Όπως λέει ο ίδιος, «γεννήθηκα άτακτο αγόρι».

«Προέρχομαι κι εγώ από την εργατική τάξη, όπως ο Τζον, και μπορώ να καταλάβω την οργή το» συνεχίζει ο Νιούσον. «Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι η αλλεργία του προς την εργασία. Τώρα λέει ότι το κατάλαβε και θέλει να αλλάξει, αλλά μπορεί κανείς να αλλάξει στα 52 του χρόνια;» Βγαίνοντας από τη φυλακή, ο Τζον θυμάται πως έχει ένα γιο. Οι κοινωνικές υπηρεσίες τούς φέρνουν σε επαφή και ο γιος, παντρεμένος και με δύο παιδιά, δέχεται να συγχωρέσει τον πατέρα του. Ένα ακόμα λάθος όμως είναι αρκετό για να ξαναβρεθεί στο δρόμο. Σε εκείνη τη φάση είναι που γνωρίζεται με τους συντελεστές της παράστασης, μόνος και αναζητώντας λίγη ανθρώπινη ζεστασιά μέσα σε μια γκέι σάουνα.

Όμως οι θαμώνες της σάουνας δεν αναζητούν παρά μόνο ένα πράγμα: το σεξ. Σεξ πολλές φορές ομαδικό, χωρίς προφυλάξεις και υπό την επήρεια ουσιών. Ένας από τους θαμώνες που δουλεύει ως καθηγητής παραδέχεται ότι την έχει κοπανήσει από το μάθημα για να βρεθεί σεξουαλικά με έναν άγνωστο που ψώνισε στο ίντερνετ. Η παράσταση δεν λογοκρίνει τις σεξουαλικές εμπειρίες των πρωταγωνιστών. Ο Νιούσον παραδέχεται ότι αυτή η ειλικρίνεια έκανε πολλούς γκέι να αισθάνονται εξαιρετικά άβολα για την εικόνα των ομοφυλόφιλων που περνάει μέσα από την παράσταση.

«Πρόθεσή μου δεν είναι να στιγματίσω κανέναν, αλλά να αφηγηθώ την προσωπική ιστορία και τις σεξουαλικές συνήθειες έξι αντρών που γνωρίζονται σε μία σάουνα. Ένας φίλος μου είπε πως ίσως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να δείξουμε κάτι τέτοιο, όταν στη βρετανική βουλή συζητούσαν για τον γάμο ομοφύλων. Όμως ποια είναι η κατάλληλη στιγμή; Σε μία από τις συνεντεύξεις ένας νεαρός μάς εξομολογήθηκε ότι είναι οροθετικός και κάνει σεξ χωρίς προφυλάξεις, αφού παίρνει φάρμακα και ο κίνδυνος να μεταδώσει τον ιό είναι πολύ μικρός. Τον ρώτησα τι κάνει για τα υπόλοιπα αφροδίσια που κυκλοφορούν. Ο κόσμος νομίζει ότι ένα χάπι μπορεί να τον προστατεύσει από τα πάντα. Δεν είναι αλήθεια».

Θεωρεί ότι η παράσταση απευθύνεται μόνο στο «γκέτο» των ομοφυλόφιλων; «Καθόλου. Πολλοί από τους άντρες που μας μίλησαν, έξω από τη σάουνα, ήταν σε σταθερή σχέση με γυναίκα. Για ποιο λόγο λοιπόν να μην ενδιαφέρεται μια ετεροφυλόφιλη γυναίκα να δει την παράσταση;» Κατά τα άλλα ο Νιούσον, μέγας θαυμαστής της Πίνα Μπάους, παραδέχεται την τελειομανία του: «Σε μια παράσταση είμαι ικανός να χορογραφήσω μέχρι και την κίνηση των βλεφάρων. Για να κάνω αυτό που θέλω, ακριβώς όπως το θέλω χρειάζομαι χρόνο. Όμως στην εποχή μας αυτό είναι μια πολυτέλεια. Μια ομάδα όπως η δικιά μας, που δεν επιχορηγείται, πρέπει να βρει σπόνσορες. Και όταν θες να μιλήσεις για θέματα όπως η θρησκεία, η ομοφυλοφιλία και το σεξ χωρίς προφυλάξεις αυτό δεν είναι πάντα εύκολο».

Οι παραστάσεις των DV8 που συνδυάζουν το θέατρο με το σύγχρονο χορό έχουν καταπιαστεί πολλές φορές με ζητήματα που κανείς άλλος δεν τολμάει να αγγίξει. To «Can we talk about this?» που είδαμε στη Στέγη το 2011 εξερευνούσε τις εντάσεις που έχουν ξεσπάσει στις δυτικές κοινωνίες ανάμεσα στην αποδοχή της πολυ-πολιτισμικότητας και τη διασφάλιση των ατομικών ελευθεριών. Στην παράσταση «Το be straight with you» πηγαίνουν ακόμα πιο πέρα, μιλώντας για το κλίμα της ομοφοβίας που μαστίζει τις κοινότητες των μεταναστών. Ο ίδιος ο Νιούσον παραδέχεται πάντως πως δεν είχε καμία τύχη όταν προσπάθησε να ρίξει περισσότερο «εμπορικό» νερό στο κρασί του, συνεργαζόμενος με τη Μαντόνα. «Μετά από δυόμισι μέρες, κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν για μένα. Ήθελε απλώς μερικές χορογραφίες για να ντύσει οπτικά κάποια τραγούδια της. Δεν την ενδιέφερε καθόλου να ανακαλύψει το νόημα μέσα στην κίνηση. Σέβομαι απίστευτα τη δουλειά της, αλλά δεν είμαι τζάνκι του χορού».

 

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΟΧΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε τα σχετικά σχόλια.]
homophobic violence
 
Η γκέι κοινότητα δεν χρειάζεται τον δικό της Γρηγορόπουλο
 
Η ανάρτηση μιας 17χρονης στο Facebook στην οποία αφηγείται την ομοφοβική επίθεση που δέχτηκε στον σταθμό του Θησείου αναδημοσιεύτηκε ευρέως την εβδομάδα που μας πέρασε τόσο στα social media όσο και σε κάποια ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Αυτό που δεν σχολιάστηκε καθόλου είναι ότι από το συγκεκριμένο στάτους (που βρέθηκε στον τοίχο διάφορων γκέι ακτιβιστών και άλλων ευαισθητοποιημένων γύρω από το ζήτημα της ομοφοβικής βίας) μπορούσε κανείς να έχει απευθείας πρόσβαση στο λογαριασμό μίας ανήλικης όπου βρίσκονται δημόσια αναρτημένα όλα τα προσωπικά της δεδομένα: το ονοματεπώνυμό της, φωτογραφίες από προσωπικές της στιγμές με άλλες κοπέλες, λεπτομέρειες γύρω από την ακτιβιστική της δράση στο Pride κτλ. Στην παρακάτω φωτογραφία έχω καλύψει το όνομά της για ευνόητους λόγους.
 
AEΑΕ1

Το πρώτο που έχει να παρατηρήσει κανείς είναι ότι η συγκεκριμένη καταγγελία ακολουθεί το γνωστό μοτίβο και άλλων παρόμοιων που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό: Περιστατικά που συνήθως αναρτώνται και διαδίδονται μέσω των social media· νεαρά θύματα που σχεδόν πάντα είναι ενεργά στον γκέι ακτιβισμό· έμφαση στη συναισθηματική φόρτιση του γράφοντος σε βάρος χειροπιαστών γεγονότων (π.χ. δεν μαθαίνουμε αν έγινε σύλληψη του δράστη, αν ασκήθηκε δίωξη σε βάρος του κτλ.)· αναμετάδοση των καταγγελιών από διάφορα ΜΜΕ χωρίς καμία πρόσθετη δημοσιογραφική τεκμηρίωση· και τέλος επικοινωνιακή χρήση τους με αφορμή άλλες δράσεις που «τρέχουν» την ίδια περίοδο. Για παράδειγμα, την περασμένη εβδομάδα είχαμε μια συζήτηση στον Ιανό με θέμα την ομοφοβική βία αλλά και ένα εξώφυλλο γκέι περιοδικού με το ίδιο θέμα για το οποίο φωτογραφήθηκε η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου. Και τα δύο χρησιμοποίησαν και πρόβαλλαν την καταγγελία της 17χρονης.

Το δεύτερο πράγμα που παρατηρούμε είναι ότι σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για μία ανήλικη - θύμα εγκληματικής ενέργειας της οποίας η ιδιωτικότητα δεν προστατεύτηκε ούτε από τους νόμιμους κηδεμόνες της, ούτε από τους διάφορους ενήλικους καλοθελητές που αναμετέδωσαν την καταγγελία της. Όμως τα θύματα της ομοφοβικής βίας δεν χρειάζονται λόγια ενθάρρυνσης και συμπαράστασης· αυτό που χρειάζονται πάνω από όλα είναι προστασία. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ανήλικους.

Η ομοφοβική βία έχει παλιά και πλούσια ιστορία στην Ελλάδα. Σίγουρα οι καταγγελίες συνεχίζουν να είναι πολύ λιγότερες από τα πραγματικά περιστατικά. Όμως το πρόβλημα της χρόνιας απροθυμίας των θυμάτων να καταγγείλουν τα περιστατικά στις αρχές δεν μπορεί να αντισταθμίζεται σήμερα από μία καθαρά επικοινωνιακή στρατηγική όπου νέα παιδιά εκτίθενται στα social media με σκοπό να «ευαισθητοποιηθεί» μια κοινή γνώμη που έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι και αδιάφορη είναι και εξαιρετικά κοντή μνήμη έχει. Δουλειά των σχετικών οργανώσεων (π.χ. αυτών όπου συμμετέχει εθελοντικά η 17χρονη) είναι να ασκούν πίεση συλλέγοντας τις καταγγελίες και διαβιβάζοντας τους φακέλους στα αρμόδια θεσμικά όργανα με πλήρη τεκμηρίωση και απόλυτη προστασία της ταυτότητας των θυμάτων. Και όχι να συμμετέχουν στην έκθεση ανηλίκων, χειροκροτώντας τα μάλιστα για το θάρρος τους...

Τα νεαρά παιδιά που δραστηριοποιούνται στον εθελοντισμό χαρακτηρίζονται τόσο από τον ενθουσιασμό τους όσο και από τη δικαιολογημένη οργή τους για το μίσος, τη βία και τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν ακόμα στην καθημερινότητά τους. Λόγω ηλικίας, τα χαρακτηρίζει επίσης η έλλειψη εμπειρίας στο να σταθμίζουν την ασφάλεια του περιβάλλοντος στο οποίο κινούνται κάθε φορά. Τέλος, έχουν μεγαλώσει σε έναν κόσμο όπου η έκθεση κάθε ιδιωτικής στιγμής στη γυάλα των social media θεωρείται απολύτως φυσιολογική, χωρίς κανείς να τα προειδοποιεί για τους κινδύνους που μπορούν να προκύψουν στο μέλλον όταν τα προσωπικά τους δεδομένα θα βρίσκονται στη διάθεση του κάθε πιθανού εργοδότη, του κάθε χαφιέ και της κάθε οργάνωσης τραμπούκων.

Σε αυτά τα νέα παιδιά δεν μπορούμε να στέλνουμε το μήνυμα ότι ο μοναδικός τρόπος για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους είναι να εκδηλώνουν τη διαφορετικότητά τους, χωρίς να σταθμίζουν τους κινδύνους στον δημόσιο χώρο και το διαδίκτυο. Η ορατότητα των ομοφυλόφιλων δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ένας αγώνας που θα κερδηθεί μέσα από ενέργειες ηρωισμού και αυτοθυσίας απέναντι στον κάθε επίδοξο τραμπούκο που μπορεί να καιροφυλακτεί οπουδήποτε για να τα βλάψει. Ενέργειες τις οποίες όλοι οι υπόλοιποι θα χειροκροτούμε, πάντα πίσω από την ασφάλεια του υπολογιστή μας. Σκοπός είναι τέτοια περιστατικά να προλαμβάνονται μέσα από τις κατάλληλες κοινωνικές παρεμβάσεις, όχι να χρησιμοποιούνται στα πλαίσια κάποιας επικοινωνιακής καμπάνιας. Το θέμα δεν είναι να ενθαρρύνουμε το παράτολμο της ηλικίας τους αλλά να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα θρηνήσουμε ποτέ κάποιο θύμα.

Αυτά τα νεαρά παιδιά δεν μπορούν να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος της αδιαφορίας και της αναλγησίας των αρμόδιων αρχών που αρνούνται να τα προστατεύσουν και να τιμωρήσουν τους δράστες. Κανενός η ζωή, η ιδιωτικότητα και η σωματική ακεραιότητα δεν είναι αναλώσιμες στον βωμό κάποιου «αγώνα». Οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα χρειάζονται κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, όχι τον δικό τους Γρηγορόπουλο ή τον δικό τους Φύσσα που θα θυσιαστεί για να αλλάξουν τα πράγματα...

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

20 ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΡΕΘΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΝ ΟΙ ΛΕΣΒΙΕΣ

Κι άλλα 15 που έχουν βαρεθεί να ακούν οι γκέι…
 
[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια. Όπως μπορείτε να δείτε στο τέλος της ανάρτησης, το κείμενο βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τα πιο διαβασμένα της A.V. την περασμένη εβδομάδα με πάνω από 18 χιλιάδες επισκέψεις. Σας ευχαριστώ!]

lesbian finger

Την επόμενη φορά που θα γνωρίσετε μια λεσβία ή ένα ζευγάρι γυναικών, να ξέρετε ότι υπάρχουν κάποια σχόλια που έχουν βαρεθεί να ακούνε...

1) (από άντρα) «Μπορώ να σας παίρνω μάτι;»

2) (επίσης από άντρα) «Γουστάρετε φάσεις τρίο;»

3) (από άντρα και πάλι) «Κι εμένα μ'αρέσουν οι γυναίκες, μήπως είμαι λεσβία;»

4) «Άμα το κάνουν δυο γυναίκες, δεν πιάνεται για σεξ»

5) «Χρησιμοποιείτε δονητές;»

dildos


 

6) «Είναι πιο τρυφερό όταν το κάνουν δυο κορίτσια...»

7) (από γυναίκα) «Οι άντρες είναι τόσο απαράδεκτοι που κι εγώ το σκέφτομαι...»

8) (από την ίδια γυναίκα) «Δεν φαντάζομαι να μου την πέσεις;»

9) «Δηλαδή δεν θες να κάνεις παιδιά;»

10) «Και πως θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου χωρίς άντρα;»

lesbian family

 

11) «Πρέπει να σου έχουν φερθεί πολύ άσχημα οι άντρες...»

12) «Μα δεν σου φαίνεται καθόλου!»

13) «Παραείσαι όμορφη για λεσβία...»

14) «Αφού δεν σ'αρέσουν οι άντρες γιατί προσπαθείς να τους μοιάσεις;»

15) «Σούπερ, δεν έχω καμία φίλη λεσβία!»

16) «Πότε αποφάσισες να γίνεις λεσβία;»

born this way

17) «Βρίσκω πολύ θαρραλέα την επιλογή σου!»

18) «Ποιος είναι ο άντρας στη σχέση σας;»

19) «Απλώς περνάς μια φάση»

20) «Δεν είσαι λεσβία, απλώς δεν έχεις γνωρίσει τον κατάλληλο άντρα»

Επίσης αν γνωρίσετε έναν γκέι, καλό είναι να αποφύγετε τα παρακάτω:

1) (από γυναίκα) «Σοβαρά; Για πες, πως σου φαίνεται η φούστα μου;»

2) (επίσης από γυναίκα) «Λοιπόν αν δεν ήσουν γκέι δεν θα έλεγα όχι!»

3) «Είσαι ενεργητικός ή παθητικός;»

active-passive1


4)
«Πρέπει να σου γνωρίσω έναν φίλο μου. Είναι κι αυτός γκέι!»

5) «Α στο καλό, μα δεν σου φαίνεται καθόλου!»

6) «Μήπως ξέρεις τον τάδε; Κι αυτός γκέι είναι!»

7) «Άντε πέτα καμια φαρμακερή ατάκα!»

gay bitch


8)
«Μα πως είσαι σίγουρος αν δεν έχεις δοκιμάσει με γυναίκα;»

9) «Λατρεύω τα γκέι μπαρ, ξέρετε να το ρίχνετε έξω!»

10) «Πότε θα πάμε για ψώνια;»

gay sex and the city

11) «Με πόσους έχεις πάει;»

12) «Έχεις κάνει ποτέ σοβαρή σχέση;»

13) «Αυτό δεν είναι δίκαιο, όλοι οι ωραίοι είναι γκέι...»

14) «Χαίρομαι που στηρίζεις την επιλογή σου!»

15) «Πότε θα πάμε Γκάζι;»


*Μετάφραση από εδώ και εδώ.

___________________________________________________________

athvoice

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

“Ο ΟΛΑΝΤ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΖΕΣΤΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ”

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

hollande-trierweiler


Η Βαλερί Τριρβαϊλέρ “καρφώνει” τον γάλλο πρόεδρο.


To βιβλίο της «Ευχαριστώ για τη στιγμή»
στο οποίο εξιστορεί τη σχέση της με τον Φρανσουά Ολάντ έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, αλλά ταυτόχρονα έκανε τους επικριτές της να της καταλογίζουν μικροπρέπεια, εκδικητικότητα και διάθεση κιτρινισμού. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι πολλά βιβλιοπωλεία της Γαλλίας αρνήθηκαν να τοποθετήσουν στα ράφια τους ένα βιβλίο που βγάζει στη φόρα τα άπλυτα του πρώην προεδρικού ζεύγους. Παρόλα αυτά η μαρτυρία της Βαλερί Τριρβαϊλέρ δεν στερείται ιστορικής σημασίας, ειδικά όταν αποκαλύπτει τα παρασκήνια πολιτικών αποφάσεων που έλαβε ο γάλλος πρόεδρος στη μέχρι τώρα θητεία του. Μία από αυτές ήταν και η εκπλήρωση της προεκλογικής του υπόσχεσης να θεσμοθετήσει τον γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Αν και η ισότητα στον γάμο υπήρξε μία από τις λίγες δεσμεύσεις του γάλλου προέδρου που υλοποιήθηκαν –και μάλιστα αρκετά γρήγορα– η πρώην πρώτη κυρία του καταλογίζει ότι «ενδόμυχα ποτέ δεν πείστηκε πραγματικά για την αναγκαιότητα της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης», η οποία όμως ήταν επίσημη θέση του κόμματός του. Τον κατηγορεί ότι αντί να βγει μπροστά για να υπερασπιστεί μία από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις της προεδρίας του, προτιμούσε να λειτουργεί δια αντιπροσώπων εξαιτίας «της δειλίας και των δισταγμών του». Δισταγμοί που έκαναν τη δεξιά αντιπολίτευση να μυρίσει αίμα, οργανώνοντας ένα λαϊκό «κίνημα του πεζοδρομίου» με σκοπό να αποσταθεροποιήσει την προεδρία του.

Σε αυτούς τους «αντιπροσώπους» στους οποίους ο γάλλος πρόεδρος ανέθετε την υπεράσπιση της πολιτικής του συγκαταλεγόταν και η ίδια: «Δεν έχω πλέον αυταπάτες. Σε αρκετές περιπτώσεις, τον βόλευε να βγάζει εμένα μπροστά. Όπως κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον γάμο ομοφύλων. Σε αυτή τη μάχη εγώ βγήκα στην πρώτη γραμμή με τη δική του συναίνεση και πολλές φορές υποκαθιστώντας τον ίδιο». Πράγματι στο συγκεκριμένο θέμα η Τριρβαϊλέρ είχε παρέμβει από πολύ νωρίς, ανακοινώνοντας μεταξύ άλλων ότι σκοπεύει να γίνει μάρτυρας στον γάμο ενός φιλικού της γκέι ζευγαριού, από τα πρώτα που παντρεύτηκαν όταν ψηφίστηκε ο νόμος. Οι παρεμβάσεις της  αυτές είχε σαν αποτέλεσμα πολιτικοί αντίπαλοι να την αποκαλέσουν «μαιτρέσα του προέδρου» που «ανακατεύεται εκεί που δεν τη σπέρνουν».

Αποτέλεσμα της δειλίας του Ολάντ ήταν και η γκάφα του να υποσχεθεί σε διαφωνούντες δημάρχους ότι θα μπορούν να αυτο-εξαιρούνται από την τέλεση τέτοιων γάμων «εφόσον αυτό επιτάσσει η συνείδησή τους». Ισχυρίζεται μάλιστα ότι ο πρόεδρος αναγκάστηκε να το πάρει πίσω την ίδια μέρα όταν η ίδια του έστειλε μήνυμα προειδοποιώντας τον ότι κάτι τέτοιο «δεν μπορεί να περάσει». Η Τριρβαϊλέρ αποδίδει τη χλιαρή στάση του Ολάντ στην αδιαφορία που τρέφει ο ίδιος για τον θεσμό του γάμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ουδέποτε παντρεύτηκε, παρά το γεγονός ότι είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών με τη σημερινή υπουργό περιβάλλοντος της Γαλλίας Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

H πρώην πρώτη κυρία αναγνωρίζει στον πρόεδρο ότι δεν έκανε πίσω παρά τις διογκούμενες αντιδράσεις κατά του γάμου ομοφύλων. Του καταλογίζει όμως ότι ποτέ δεν συνειδητοποίησε και δεν πρόβαλλε την ιστορική σημασία της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης. Κάτι που η ίδια θεωρεί πως αποτελεί κορυφαίο πολιτικό λάθος τόσο για τη δική του προεδρία, όσο και για την ιστορία της αριστεράς και την ιστορία της Γαλλίας: «Ο γάμος ομοφύλων θα είναι ίσως το μοναδικό πράγμα για το οποίο το όνομα του Ολάντ θα μνημονεύεται στη γαλλική ιστορία. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως η ισότητα στον γάμο είναι η τελευταία μεγάλη μεταρρύθμιση που μπόρεσε να περάσει η αριστερά στη Γαλλία». Πράγματι σε μία πρόσφατη συνέντευξη σχετικά με τα επιτεύγματα της προεδρίας του, ο Ολάντ δεν ανέφερε τον γάμο ομοφύλων παρά μόνο ως υποσημείωση κάπου στο τέλος της λίστας...

Μετά τις αντιδράσεις σχετικά με τον γάμο, η Τριρβαϊλέρ προβλέπει ότι ο πρόεδρος δεν πρόκειται να φέρει εις πέρας μια άλλη προεκλογική του δέσμευση που είναι η παροχή στους μετανάστες δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές εκλογές: «Το είχε υποσχεθεί τόσες φορές, αλλά προφανώς το έχει πια ξεχάσει. Δεν είναι κάτι που ο ίδιος το πιστεύει ιδιαίτερα, ούτε το κλίμα είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό. Οπότε φαντάζομαι πως αυτό το πουλάκι πέταξε».

Στην ελληνική εκδοχή του σοσιαλισμού βέβαια γνωρίζουμε πως συνέβη ακριβώς το ανάποδο: Οι μετανάστες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές με βάση τον νόμο Ραγκούση, όμως η υπόσχεση για νομική κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών δεν υλοποιήθηκε ούτε από εκείνη την κυβέρνηση ούτε από κάποια άλλη έκτοτε...