ΓΙΑΤΙ Η EUROVISION ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣΗΜΟ ΤΗΣ ΓΚΕΪ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ;

Και γιατί ο Κόζας δεν γλωσσοφίλησε τον Αγάθωνα στον τελικό;

 

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

«To μακροπρόθεσμα είναι παραπλανητικός οδηγός όταν αποφασίζουμε για τις τρέχουσες υποθέσεις. Γιατί μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί. Η δουλειά των οικονομολόγων γίνεται πολύ εύκολη και δεν έχει καμία χρησιμότητα όταν, εν μέσω θύελλας, αρκούνται να προβλέψουν πως μόλις περάσει η τρικυμία, η θάλασσα θα γαληνέψει και πάλι.»

Η περίφημη αποστροφή του Τζον Μέιναρντ Κέινς, σύμφωνα με την οποία οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις με γνώμονα το παρόν και όχι το μακρινό μέλλον βρισκόταν πάντα στο στόχαστρο τόσο των οικονομολόγων της κλασικής όσο και της νεοφιλελεύθερης σχολής. Είναι η πρώτη φορά όμως που κάποιος επιχειρεί να συνδέσει τη... σεξουαλική ζωή του μεγαλύτερου οικονομολόγου του 20ού αιώνα με τις οικονομικές του θεωρίες! Ο λόγος για τον καθηγητή Ιστορίας στο Χάρβαρντ, συγγραφέα και αρθρογράφο Νίλ Φέργκιουσον που κατά τη διάρκεια χρηματοοικονομικού συνεδρίου στην Καλιφόρνια ισχυρίστηκε ότι ο Κέινς αδιαφορούσε για τις μελλοντικές γενιές επειδή ο ίδιος ήταν άτεκνος. Σύμφωνα με τον Φέργκιουσον, ο Κέινς ήταν «ένας γυναικωτός ομοφυλόφιλος που προτιμούσε να διαβάζει ποίηση στην μπαλαρίνα γυναίκα του παρά να της κάνει παιδιά».

Η κατακραυγή ήταν τόσο άμεση που ο Φέργκιουσον αναγκάστηκε κακήν-κακώς να απολογηθεί, δηλώνοντας ότι τα σχόλιά του ήταν «ανόητα και αναίσθητα». Παρόλα αυτά δεν λείπουν εκείνοι που αμφισβητούν την ειλικρίνεια της απολογίας του αφού σε ένα παλιότερο βιβλίο του είχε ισχυριστεί πως η αντιπολεμική στάση του Κέινς (ήταν αντιρρησίας συνείδησης κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η δουλειά του στο υπουργείο Οικονομικών ήταν τόσο σημαντική που παρέμεινε στο πόστο του) είχε να κάνει με τη σεξουαλική του στέρηση, καθώς όλοι οι νεαροί άντρες του Λονδίνου είχαν στρατολογηθεί στα χαρακώματα...

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα για τον άνθρωπο που θεωρείται από τους ιδρυτές της σύγχρονης επιστήμης της μακροοικονομίας παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε σπουδάσει στο Κέιμπριτζ φιλοσοφία και μαθηματικά; Άνθρωπος που ενσάρκωνε όλες τις αντιθέσεις, ο Κέινς ήταν ένας ελιτιστής μεγαλοαστός που έγινε ίνδαλμα της αριστεράς παγκοσμίως· άνθρωπος που μιλούσε στους διανοούμενους ως πολιτικός και στους πολιτικούς ως διανοούμενος· ακαδημαϊκός που θεωρούσε τον εαυτό του άνθρωπο της δράσης· τεχνοκράτης και μαικήνας των τεχνών· γερμανόφιλος και ταυτόχρονα ατλαντιστής· και βέβαια άνθρωπος που είχε σχέσεις με άντρες όλη του τη ζωή αλλά κατέληξε να παντρευτεί μία από τις πιο περιζήτητες καλλονές της εποχής του!

Η ομοφυλοφιλία του σίγουρα δεν ήταν απλή υπόθεση στην Αγγλία την περίοδο που έζησε: στα χρόνια της εφηβείας του, ο Όσκαρ Ουάιλντ καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα όταν αποκαλύφθηκε η σχέση του με έναν αριστοκράτη· λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του Κέινς το 1946, ο Άλαν Τούρινγκ, από τα λαμπρότερα μυαλά της εποχής και γενάρχης της επιστήμης της πληροφορικής, καταδικάστηκε σε χημικό ευνουχισμό και αυτοκτόνησε. Αψηφώντας τον κίνδυνο, γνωρίζουμε ότι συνδέθηκε με πολλούς άντρες από τον καιρό ήδη που ήταν φοιτητής. Μάλιστα το πάθος του με τη στατιστική ήταν τόσο μεγάλο που τηρούσε δύο μυστικά ημερολόγια όπου κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις σεξουαλικές του συνευρέσεις.

Τα ημερολόγια αυτά όπου ο Κέινς καταγράφει τους παρτενέρ του με τα αρχικά τους ή με γενικόλογες περιγραφές («αχθοφόρος στο Βόξολ», «νεαρός εβραίος» κτλ.) φυλάσσονται σήμερα στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Για λόγους ασφαλείας χρησιμοποιεί συνθηματικούς κωδικούς με γράμματα και αριθμούς. Οι κωδικοί αυτοί δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί αλλά εικάζεται ότι τα γράμματα αναφέρονται σε συγκεκριμένες ερωτικές πράξεις και οι αριθμοί αποτελούν κάποιο σύστημα βαθμολόγησης. Πέρα από τα χρόνια του στο Κέιμπριτζ, ιδιαίτερα σημαντική για την εξέλιξη της προσωπικής του ζωής ήταν η σύνδεσή του με τον «κύκλο του Μπλούμσμπερι», μια ομάδα διανοούμενων και καλλιτεχνών που θεωρούσαν την τέχνη ως το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και αντιδρούσαν στην ασφυκτική συμβατικότητα της βικτοριανής περιόδου υιοθετώντας πρακτικές σεξουαλικής ελευθεριότητας.

Η ομάδα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη γειτονιά του Λονδίνου όπου κατοικοέδρευε το σαλόνι των τεσσάρων παιδιών του ιστορικού και συγγραφέα σερ Λέσλι Στίβεν – ανάμεσά τους η μετέπειτα μεγάλη συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ. Σαρξ εκ της σαρκός της μεγαλοαστικής τάξης αλλά και της βρετανικής αυτοκρατορίας (την οποία υπηρέτησε αρχικά στην υπηρεσία ινδικών υποθέσεων και στη συνέχεια στο υπουργείο οικονομικών), αυστηρός τεχνοκράτης που δεν παρέλειπε να παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του προκαλώντας πάντα θυελλώδεις συζητήσεις, ο Κέινς έβρισκε παρόλα αυτά πνευματική τροφή στην αντισυμβατικότητα αυτού του κύκλου «εναλλακτικών» διανοούμενων και συνδέθηκε ερωτικά με αρκετούς από αυτούς, διατηρώντας την πλέον στενή και μακροχρόνια σχέση του με τον ζωγράφο Ντάνκαν Γκραντ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φίλοι του έπεσαν από τα σύννεφα όταν τους παρουσίασε ως μέλλουσα σύζυγo τη σταρ των «Ρωσικών Μπαλέτων» του Ντιαγκίλεφ, Λίντια Λοπόκοβα – μια γυναίκα που τον έκανε ευτυχισμένο μέχρι το τέλος της ζωής του και με την οποία δεν μπόρεσε να κάνει παιδιά εξαιτίας μιας αποβολής.

Άνθρωπος που έζησε από την πρώτη γραμμή τη θύελλα των δύο παγκοσμίων πολέμων και της οικονομικής κρίσης του μεσοπολέμου που «γονάτισαν» την Ευρώπη, ο Κέινς έγινε διάσημος παγκοσμίως με τις πολιτικές του παρεμβάσεις και την οικονομική θεωρία που ανέπτυξε ως αντίδοτο στην αβελτηρία των κυβερνήσεων της εποχής του. Τα φώτα της επικαιρότητας στράφηκαν για πρώτη φορά επάνω του μετά τη συνθήκη των Βερσαλλιών με την οποία οι σύμμαχοι επέβαλλαν δυσβάστακτες πολεμικές αποζημιώσεις στην ηττημένη Γερμανία. Προειδοποιώντας για τις «Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης», ο Κέινς προέβλεψε σωστά ότι η καταστροφή της γερμανικής οικονομίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο θα οδηγούσε την Ευρώπη σε μια ακόμα μεγαλύτερη σύρραξη. Όσο για τον αδιόρθωτο κ. Φέργκιουσον, αυτός υπονοεί στο περίφημο βιβλίο του ότι η «γερμανόφιλη» στάση του Κέινς δεν οφείλεται τόσο στην οικονομική του ανάλυση, όσο στην ιδιαίτερη «συμπάθεια» που έτρεφε στο πρόσωπο ενός γερμανού διαπραγματευτή...

Αρνούμενος να παραμείνει μέσα σε έναν ακαδημαϊκό χρυσελεφάντινο πύργο, ο Κέινς ξαναχτυπά λίγα χρόνια αργότερα γράφοντας για τις «Οικονομικές Συνέπειες του κ. Τσόρτσιλ», κατηγορώντας τον τότε υπουργό οικονομικών της Αγγλίας για την επαναφορά του «χρυσού κανόνα» που συνέδεε την ισοτιμία της στερλίνας με την τιμή του χρυσού. Για τον Κέινς η εμμονή με το «σκληρό» νόμισμα οδηγούσε σε μια πολιτική αποπληθωρισμού με τραγικές συνέπειες την εκτόξευση της ανεργίας και την κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου. Ως απάντηση αναπτύσσει την «Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, των Επιτοκίων και του Χρήματος»: Σε περιόδους κρίσης, καθήκον των κυβερνήσεων είναι η αύξηση της ζήτησης μέσω του προγράμματος δημόσιων δαπανών· μέλημά τους πρέπει να είναι η μείωση όχι των ελλειμμάτων και του πληθωρισμού, αλλά της ανεργίας.

Η θεωρία του Κέινς ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με οδυνηρό τρόπο μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008: Έχοντας ζήσει μια παρόμοια κατάσταση στη Βρετανία του μεσοπολέμου, θα είχε σίγουρα πολλά να πει για την πολιτική του σκληρού ευρώ και της μείωσης των ελλειμμάτων στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας με την εκτόξευση της ανεργίας που επακολούθησε. Άλλωστε χάρη στην παράλληλη και αρκετά προσοδοφόρα καριέρα του στο Σίτι του Λονδίνου, έζησε από κοντά το κραχ του 1929 προειδοποιώντας ότι «όπου η ανάπτυξη της αγοράς κεφαλαίων μετατρέπεται σε υπο-προϊόν της δραστηριότητας των καζίνο, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε στρεβλά και δυσάρεστα αποτελέσματα».

Επιπλέον, αν σκεφτούμε τις δύσκολες εποχές που έζησε, ίσως να μην του έκανε και τόσο μεγάλη εντύπωση ότι η σεξουαλικότητά του μετατράπηκε μετά από τόσες δεκαετίες σε «επιχείρημα» όσων θέλουν να χτυπήσουν τις οικονομικές θεωρίες του με το πρόσχημα ότι «αδιαφορούσε» για τις συνέπειες της υπερχρέωσης των κυβερνήσεων στις επόμενες γενιές (και ξεχνώντας ότι το 1930 είχε γράψει ένα σχετικό άρθρο με τίτλο "Οικονομικές Προοπτικές για τα Εγγόνια μας"). Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός του Χάρβαρντ για να αντιληφθεί ότι η διαφορετικότητά του όντως επηρέασε τον Κέινς, όπως και πολλές άλλες ιδιοφυΐες: Όχι μετατρέποντάς τον σε έναν μισάνθρωπο που θέλει να καταστρέψει τις επόμενες γενιές, αλλά αντίθετα καλλιεργώντας του ένα κριτικό πνεύμα απέναντι στις συμβάσεις της εποχής του, που γνώριζε από πρώτο χέρι και σε πολύ προσωπικό επίπεδο πόσο επικίνδυνες και καταστροφικές μπορούσαν να είναι...

ΤΟ (ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟ) ΒΙΝΤΕΟ-ΚΛΙΠ ΤΟΥ ΞΑΒΙΕ ΝΤΟΛΑΝ ΠΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ

[Αναδημοσίευση από τον  ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια. όπως μπορείτε να δείτε και στο τέλος της ανάρτησης, το άρθρο βρέθηκε στα τρία πιο διαβασμένα της A.V. την περασμένη εβδομάδα. Σας ευχαριστώ!]

Ενδοσχολική βία, εκφοβισμός, παρενόχληση ή τραμπουκισμός: Όπως και να αποδώσουμε στα ελληνικά τον αγγλικό όρο bullying, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το φαινόμενο τείνει να πάρει διαστάσεις στα ελληνικά σχολεία και όχι μόνο. Ένα φαινόμενο που επιχειρεί να οπτικοποιήσει ο 24χρονος Ξαβιέ Ντολάν, παιδί-θαύμα του καναδέζικου κινηματογράφου, γνωστός για ταινίες με ΛΟΑΔ θεματική όπως το "Σκότωσα τη Μητέρα μου", "Φανταστικοί Έρωτες" και "Λόρενς για Πάντα". Αφορμή ένα βίντεο-κλιπ των Indochine με τίτλο "College Boy" το οποίο έχει προκαλέσει χιονοστιβάδα αντιδράσεων: Εξαιτίας των πολύ σκληρών σκηνών του τα μουσικά κανάλια σε Γαλλία και Καναδά αρνήθηκαν να το προβάλλουν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 

Δείτε το βίντεο εδώ: http://vimeo.com/65296921


To βίντεο-κλιπ διάρκειας έξι λεπτών παρακολουθεί την καθημερινότητα ενός μαθητή του γυμνασίου που μετατρέπεται σε κολαστήριο την ίδια στιγμή που οι γύρω του κάνουν ότι δεν βλέπουν (χαρακτηριστικές οι σκηνές όπου συμμαθητές και δάσκαλοι έχουν δεμένα τα μάτια ή τραβάνε βίντεο με το κινητό τους). Η εκπρόσωπος του γαλλικού ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου δηλώνει "εξοργισμένη" εκτιμώντας ότι "υπάρχει ήδη αρκετά βία στις οθόνες μας. Η βία, τα βασανιστήρια και ο θάνατος δεν αποτελούν ζήτημα αισθητικής. Το βίντεο θα πρέπει να φέρει απαγορευτικό για τις ηλικίες κάτω των 16, ίσως και για τους κάτω των 18."

Από τη μεριά του ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι το βίντεο είναι λιγότερο βίαιο σε σχέση με τις ταινίες που καταναλώνουν καθημερινά οι έφηβοι θεατές: "Το να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό το βίντεο ενθαρρύνει τη βία είναι ανόητο. Και το βρίσκω παράλογο να λογοκριθεί από τα ίδια μουσικά κανάλια που προβάλλουν καθημερινά σκηνές ρατσισμού, βίας και εξευτελισμού - ιδίως σε βάρος των γυναικών."

Ο τραγουδιστής των Indochine -του εμπορικότερου ροκ συγκροτήματος στην ιστορία της γαλλικής δισκογραφίας- δηλώνει ότι το τραγούδι έχει θέμα την ομοφοβία και κάνει τον παραλληλισμό με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία: "Στην ίδια δισκογραφική με μας, το ραπ συγκρότημα των Sexion d'Assaut έχει γίνει διαβόητο για τους βίαια ομοφοβικούς στίχους του. Κι όμως η εταιρεία προσπάθησε να αποσιωπήσει το ζήτημα. Το τραγούδι μιλάει για όλα αυτά - για το κλίμα της ομοφοβίας που γίνεται όλο και πιο έντονο στη χώρα μας, γεγονός που μου προκαλεί τρόμο." Ο ίδιος θεωρεί ότι το βίντεο προσπαθεί μέσω του σοκ να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη: "Είναι το ίδιο με τις διαφημίσεις που χρησιμοποιούν τακτικές σοκ για να αποτρέψουν το κάπνισμα ή τα τροχαία. Πολλά παιδιά οδηγούνται στην αυτοκτονία εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί στα σχολεία. Σκοπός μας είναι να δείξουμε μια πραγματικότητα και όχι να προκαλέσουμε σκάνδαλο."

Με τον τραγουδιστή συμφώνησε μέσω Twitter γνωστή τηλεπαρουσιάστρια που έγραψε: "Το βίντεο σου ανακατεύει το στομάχι για έξι λεπτά. Φαντάσου να ήσουν στη θέση των μαθητών που ζουν τέτοιες καταστάσεις 300 μέρες το χρόνο." Όμως ο υπεύθυνος για την πρόληψη της βίας στα γαλλικά σχολεία έχει διαφορετική άποψη: "Το βίντεο αντιμετωπίζει μοιρολατρικά το φαινόμενο χωρίς να προσφέρει καμία διέξοδο. Λύσεις όμως υπάρχουν. Χώρες όπως η Φινλανδία που υιοθέτησαν αποτελεσματικές παρεμβάσεις, μπόρεσαν να το περιορίσουν κατά 70%." Σύμφωνα με τα στοιχεία, ένας στους 20 μαθητές υποφέρουν σοβαρά από το bullying γεγονός που τους προκαλεί ένα αίσθημα μόνιμης ανασφάλειας και συνδέεται με το 20% των χρόνιων απουσιών στα γαλλικά σχολεία...

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΑΤΟΜΩΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ

[Αναδημοσίευση από τον  ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Η κατάθεση του Μητροπολίτη Εμμανουήλ, επικεφαλής της Συνόδου Ορθοδόξων Επισκόπων της Γαλλίας, για το ζήτημα του πολιτικού γάμου ομοφύλων ενώπιον της γαλλικής Γερουσίας στις 12 Φεβρουαρίου (μετάφραση από εδώ)

«Σας ευχαριστούμε που μας δίνετε την ευκαιρία να καταθέσουμε την άποψή μας για το θέμα. Είμαι ταυτόχρονα επίσκοπος και ποιμένας. Θέλω να μιλήσω για τον γάμο όπως ορίζεται από την αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση ή ακρίβεια και ταυτόχρονα να δώσω το στίγμα της ποιμαντικής προσέγγισης. Ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας καλωσορίζω το διάλογο και είμαι πεπεισμένος ότι μέσω του διαλόγου μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πιο ισχυρή κοινωνία που μπορεί να εγγυηθεί τις δημοκρατικές αρχές. Αυτές οι αρχές δεν χρειάζεται να έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Φοβόμαστε, όμως, ότι οι τελευταίες νομοθετικές εξελίξεις ίσως καταστήσουν πιο εύθραυστα τα θεμέλια της δημοκρατίας.

Η προσέγγισή μας απέναντι στην ετερότητα και την ομοφυλοφιλία θα πρέπει να διαπνέεται από ένα σύγχρονο πνεύμα. Όμως η κυβέρνηση, στο όνομα της αρχής της ισότητας, θέλει να βάλει τους πάντες στο ίδιο κοινωνικό και νομοθετικό καλούπι. Αυτό το νομοσχέδιο προκαλεί σύγχυση, χάσματα και διαιρέσεις. Τροποποιεί σε βάθος τις παραδοσιακές νόρμες της οικογένειας, της ανατροφής των παιδιών και της ταυτότητας. Κατανοούμε τους φόβους των πολυάριθμων γάλλων που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο. Οι προθέσεις του νομοθέτη είναι αξιέπαινες, όμως οι κοινωνικές επιπτώσεις υπερβαίνουν το αίτημα ορισμένων υπέρ του γάμου ατόμων του ίδιου φύλου.

Η συζήτηση για το γάμο δεν θα πρέπει να αποτελεί προνόμιο των θρησκειών. Παρόλα αυτά θέλουμε να διατρανώσουμε το δικό μας ορισμό του γάμου που δεν απορρέει αποκλειστικά από τη δική μας πίστη, αλλά παραπέμπει στα δεδομένα της φύσης: η ζωή μεταδίδεται από την ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας και κανένας νόμος δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Η αναπαραγωγή βρίσκει την ηθική, πνευματική και νομική αιτιολόγησή της μόνο εντός του θεσμού του γάμου. Στη δική μας εκκλησιαστική παράδοση το ιερό μυστήριο του γάμου δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην τεκνοποίηση.

Θεωρούμε απαραίτητο να διατηρηθεί η σύνδεση ανάμεσα στο γαμήλιο δεσμό του ζευγαριού και την τεκνοποίηση. Η ισότητα των δικαιωμάτων δεν επιβάλλει την άρνηση της σεξουαλικής διαφορετικότητας. Τα ζευγάρια του ίδιου φύλου έχουν τις ιδιαιτερότητές τους σε σχέση με τα ζευγάρια διαφορετικού φύλου και είμαστε υποχρεωμένοι να τα προσεγγίζουμε διαφορετικά χωρίς αυτό να αποτελεί διάκριση. Αναγνωρίζουμε τη διαφορά και επιδιώκουμε μέσα από την καρδιά μας να καλλιεργήσουμε μια προσέγγιση αγάπης και κατανόησης, λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της κοινωνίας. Είναι αυτό που στην εκκλησιαστική παράδοση αποκαλούμε ποιμαντική.

Ανησυχούμε για τις συνέπειες αυτού του μέτρου και ιδιαίτερα στη σύγχυση που μπορεί να προκαλέσει η εφαρμογή του στην έννοια του φύλου. Η μελέτη της πραγματικότητας δεν μπορεί να έχει σαν σημείο εκκίνησης την παρατήρηση της κοινωνίας, αλλά τη φύση και τη βιολογία. Απορρίπτουμε τη θεωρία που προσπαθεί να αποσυνδέσει τη βιολογική από την κοινωνική διάσταση του φύλου.

Η ισότητα όλων απέναντι στον γάμο δεν θα πρέπει να μετατραπεί σε αφηρημένη έννοια. Η ισότητα μπορεί να λάβει διαφορετικές μορφές, μπορούμε να προβούμε σε διαφορετικού τύπου διακανονισμούς χωρίς να είναι απαραίτητη η εκτροπή της φυσικής έννοιας του γάμου. Η κοινωνία βρίσκεται σε συνεχή μετάλλαξη, υπάρχουν όμως ήδη θεσμοί, όπως το σύμφωνο συμβίωσης, που δίνουν τη δυνατότητα στα ζευγάρια του ίδιου φύλου να οργανώσουν την κοινή ζωή τους. To αίτημα του γάμου δεν έχει να κάνει με την αναγνώριση των ομόφυλων ζευγαριών, αλλά με την πρόσβασή τους στη γονεϊκότητα.

Παρόλα αυτά δεν αποτελεί διάκριση, ούτε είναι πρόθεσή μας να γίνουμε δυσάρεστοι παρατηρώντας ότι δύο άνδρες ή δύο γυναίκες δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Πρόκειται για κανόνα της φύσης: για να υπάρξει ένα παιδί, απαιτείται ένας άνδρας και μια γυναίκα. Πρόκειται για βιολογικό υπόδειγμα. Βεβαίως υπάρχουν και οι περιπτώσεις υιοθεσίας ή υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στα ετερόφυλα ζευγάρια, μόνο όμως στις περιπτώσεις εκείνες όπου η φύση δεν μπορεί να επιτελέσει το έργο της. Σκοπός δεν είναι να ανατραπεί η φύση, αλλά να διορθωθεί η ατέλεια ενός δημιουργήματος στην υλική του διάσταση. Ζητούμε η εξέταση αυτών των θεμάτων να επιστρέψει στο πλαίσιο της συζήτησης περί ιατρικής δεοντολογίας που είναι και η μόνη αρμόδια.

Τα ζευγάρια ίδιου φύλου που επιθυμούν παιδιά θα πρέπει να βρουν και τον τρόπο για να τα αποκτήσουν. Και θα πρέπει να γνωρίζουμε σε ποιο σημείο θα θέσουμε τα όρια. Οι σχέσεις γονέων και παιδιών γνωρίζουν μια μετάλλαξη που μπορεί να παραποιήσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του παιδιού. Ανησυχούμε για το ζήτημα της παρένθετης μητρότητας και τη λογική της εμπορικής συναλλαγής που συνδέεται με αυτό.

Ας αφήσουμε στους ψυχιάτρους την ευθύνη να μελετήσουν τι επίπτωση μπορεί να έχουν αυτά τα σχήματα στην οικοδόμηση της ταυτότητας του παιδιού. Από τη μεριά μας θεωρούμε ότι το ψεύδος σχετικά με τις καταβολές ενός παιδιού αποτελεί έγκλημα που το αποκόπτει από την προσωπική του ιστορία.

Οι κοινωνικές συνέπειες (διαταραχή της οικογένειας και του παιδιού, νοητική σύγχυση), οι πολιτισμικές συνέπειες (επανάσταση στο λεξιλόγιο, κρίση νοήματος, κρίση αρχετύπων), αλλά και οι διοικητικές, μοιάζουν να μη λαμβάνονται υπόψιν.

Η βιβλική αναφορά αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του πολιτισμού μας. Η θέσπιση του γάμου για τα ζευγάρια ίδιου φύλου βάζει στο περιθώριο οποιαδήποτε αναφορά στη βιβλική εικόνα του ζεύγους ενός άνδρα και μιας γυναίκας, που διαιωνίζουν το ανθρώπινο γένος μέσω της τεκνοποίησης.

Η ύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών και φιλοσοφικών κοινοτήτων αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα στη χώρα μας, και χαίρομαι που η Γερουσία το αναγνωρίζει και θέλησε να μας ακούσει σήμερα. Περιμένουμε όμως πολύ περισσότερα από τους νομοθέτες. Όλες οι θρησκευτικές κοινότητες υπογραμμίζουν ομόφωνα τους κινδύνους μιας τέτοιας μεταρρύθμισης και εκφράζουν την αντίθεσή τους. Το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πίστη μας, αλλά και απέναντι στους συμπολίτες μας, μας αναγκάζει να κάνουμε κάποιες προτάσεις.

Ζητάμε να αποσυρθεί ή τουλάχιστον να αναβληθεί η εξέταση αυτού του νομοσχεδίου, προκειμένου να ανοίξει σε κλίμα γαλήνης μια μεγάλη εθνική συζήτηση για να εξεταστούν οι λύσεις σε όλα τα νομικά ζητήματα. Φοβόμαστε ότι η ψήφιση αυτού του νόμου χωρίς πραγματική συζήτηση θα δημιουργήσει ένα ακόμα ταμπού στη γαλλική κοινωνία. Ζητάμε να προκηρυχθεί δημοψήφισμα και να εξεταστούν όλες οι συνέπειες αυτού του νόμου, όπως και οι συνέπειες της επέκτασης της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στα ζευγάρια ίδιου φύλου»."

 

Αν κρίνει κανείς από τις φράσεις που έχω υπογραμμίσει, η θέση των ορθοδόξων κατά του (πολιτικού) γάμου και υπέρ ενός υποδεέστερου συμφώνου συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τις θέσεις που έχουν εκφράσει τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα πολιτικές δυνάμεις, αλλά και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, που κατά τα άλλα διακρίνονται για τα αντι-εκκλησιαστικά τους φρονήματα και παρουσιάζουν συστηματικά τον εαυτό τους ως υπερμάχους του ...κοσμικού κράτους. Αναρωτιέται κανείς σε ποιο σημείο διαφωνούν με την Εκκλησία, τελικά...

Παρατηρούμε επίσης ότι ο εκπρόσωπος της Ορθοδοξίας προβάλλει ελάχιστα επιχειρήματα θρησκευτικού ή μεταφυσικού χαρακτήρα ενώ ταυτόχρονα υποκλίνεται μπροστά στους «κανόνες της φύσης» και την επιστήμη (βιολογία, ιατρική κτλ). Η χρήση φορτισμένων λέξεων όπως «μετάλλαξη», «παραποίηση» και «εκτροπή» υπογραμμίζει τον κινδυνολογικό χαρακτήρα της παρέμβασης. Μέσω της στήριξης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και της έκκλησης για δημοψήφισμα, ο ποιμένας αρνείται να σταθεί στο πλευρό των αδύναμων και παραβλέπει τις συνέπειες που έχει η πολιτική έντασης και διχασμού στους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Θα κλείσουμε συνοψίζοντας τις θέσεις που κατέθεσαν οι εκπρόσωποι των υπόλοιπων δογμάτων:

Ο Αρχιεπίσκοπος Παρισίων και Καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας Αντρέ Βαν-Τρουά δηλώνει αντίθετος στο γάμο ομοφύλων, καθώς «ο γάμος έχει μια κοινωνική χρησιμότητα: ευνοεί τη συζυγική και οικογενειακή σταθερότητα που ωφελεί τον καθένα ξεχωριστά και την κοινωνία στο σύνολό της». Για κάποιον περίεργο λόγο δεν συνειδητοποιεί ότι αυτό είναι το καλύτερο επιχείρημα υπέρ του γάμου για όλους...

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Προτεσταντών της Γαλλίας Κλοντ Μπατί θεωρεί ότι το αίτημα για το γάμο ατόμων του ίδιου φύλου αποτελεί συνέπεια της παρακμής του θεσμού καθώς «ο παραδοσιακός γάμος που απαιτούσε πάνω από όλα πίστη και αφοσίωση υποβαθμίστηκε προς όφελος μιας συζυγικής σχέσης στηριγμένης στον έρωτα, αλλά εφήμερης». Πίσω ολοταχώς, λοιπόν, στο προξενιό και το ματωμένο σεντόνι...

Ο Μέγας Ραββίνος της Γαλλίας Ζιλ Μπερνχαΐμ καλεί τους εβραίους να μη συμμετέχουν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και δηλώνει: «Ακόμα κι αν είμαι κάθετα αντίθετος σε αυτό το γάμο, δεν ξεχνώ ότι αποτελεί μαρτυρία της αγάπης ενός ανθρώπου για έναν άλλο. Αν αυτή η μαρτυρία της αγάπης μάς οδηγεί στο μίσος τότε για ποια αγάπη μιλάμε, είτε δηλώνουμε υπέρ είτε κατά αυτού του νόμου;»

Ο πρόεδρος του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Γαλλίας Μοχάμεντ Μουσάουι μας θυμίζει ότι «σύμφωνα με τη μουσουλμανική θρησκεία ο γάμος στηρίζεται στην αμοιβαία συναίνεση ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα με σκοπό τη δημιουργία ενός σταθερού οικογενειακού περιβάλλοντος». Παραλείπει να αναφέρει πόσο ανεκτή είναι η πολυγαμία των ανδρών σε πολλές μουσουλμανικές κοινωνίες...

Τέλος, η πρόεδρος της Ένωσης Βουδιστών Γαλλίας Μαρί-Στέλα Μπουσμάρ θυμίζει ότι για τους βουδιστές «ο γάμος δεν αποτελεί ιερό μυστήριο αλλά ένα κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δύο άτομα, δύο οικογένειες ή δύο έθνη». Στο βουδισμό δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια και ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του δρόμο. Στις ασιατικές κοινωνίες η ανατροφή των παιδιών δεν αφορά μόνο το ζευγάρι αλλά ολόκληρη την κοινότητα, ενώ υπάρχουν διαφορετικά ήθη και έθιμα ως προς την πολυγαμία, ακόμα και το γάμο μεταξύ συγγενών...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Δύο γκέι στέκια, ένα στη Λίλλη και ένα στο Μπορντό, δέχονται επιθέσεις από ομάδες εξτρεμιστών μέσα σε μία εβδομάδα. Γκέι ζευγάρι δέχεται επίθεση στο κέντρο του Παρισιού και καταλήγει στο νοσοκομείο. Βανδαλισμοί σε γραφεία του σοσιαλιστικού κόμματος καθώς και σε γραφεία ΛΟΑΔ οργανώσεων σε όλη τη χώρα. Βουλευτές της πλειοψηφίας που δέχονται μηνύματα με απειλές κατά της ζωής τους και άλλοι που παρενοχλούνται έξω από το σπίτι τους από οργανωμένες ομάδες διαφωνούντων. Αυτοκόλλητα εναντίον του γάμου για όλους που εμφανίζονται ακόμα και σε εμβληματικά γκέι στέκια στο Marais. Δημοσιογράφοι που δέχονται επιθέσεις από διαδηλωτές εναντίον του γάμου. Διαμαρτυρόμενοι που δημιουργούν επεισόδια με την αστυνομία και μεταφέρονται σηκωτοί όταν επιχειρούν να κατασκηνώσουν (!) έξω από την Εθνοσυνέλευση. Βουλευτές της αντιπολίτευσης που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι σκοπεύει να «δολοφονήσει» τα παιδιά της χώρας και πιάνονται στα χέρια με τους αντιπάλους τους. Και η ηγερία του κινήματος ενάντια στον γάμο που απειλεί με εμφύλιο πόλεμο σε περίπτωση που ψηφιστεί το νομοσχέδιο και δηλώνει ότι «θα χυθεί αίμα»...

Μια ατμόσφαιρα τέτοιας έντασης και πόλωσης που ο ίδιος ο πρόεδρος Ολάντ καταδίκασε με διάγγελμά του την έξαρση της ομοφοβικής βίας, τις φθορές ξένης περιουσίας και την εκστρατεία τρομοκράτησης των βουλευτών. Θα έλεγε κανείς ότι δεν μιλάμε πια για τη χώρα που γέννησε τον Διαφωτισμό και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη αλλά για κάποιο μετα-κομμουνιστικό καθεστώς της ανατολικής Ευρώπης. Η ΛΟΑΔ κοινότητα της Γαλλίας δεν αισθάνεται απλώς τραυματισμένη από την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις τους τελευταίους έξι μήνες· το κυρίαρχο συναίσθημα είναι αυτό του φόβου και της αηδίας. Αδημονώντας για την τελική ψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο, ελπίζουν ότι θα δοθεί επιτέλους η χαριστική βολή (;) στις κινητοποιήσεις εκείνων που διαδηλώνουν για να μην γίνουν κάποιοι άλλοι ισότιμοι πολίτες στην ίδια τους τη χώρα...

Παρατηρητές εντός και εκτός της Γαλλίας που μέχρι τώρα θεωρούσαν δεδομένο τον φιλελευθερισμό με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι γάλλοι τα ζητήματα του ερωτισμού και της προσωπικής ζωής των ανθρώπων, πασχίζουν να δώσουν κάποια ερμηνεία στις ολοένα και εντεινόμενες ακρότητες του κινήματος ενάντια στον γάμο ομοφύλων. Παρακάτω θα επιχειρήσουμε να συνοψίσουμε ορισμένες από αυτές.

Η ριζοσπαστικοποίηση της δεξιάς παγκοσμίως

Το κίνημα του τσαγιού στις ΗΠΑ, στο κόμμα της Ελευθερίας στην Ολλανδία, το κόμμα της Ανεξαρτησίας στη Μεγάλη Βρετανία: Σε όλες τις μεγάλες χώρες της Δύσης οι δυνάμεις της δεξιάς γίνονται πιο ριζοσπαστικές, αλλά σε κάθε χώρα το κρίσιμο ζήτημα που συσπειρώνει όσους δεν εκφράζονται από τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα είναι διαφορετικό ανάλογα με την επικαιρότητα και τις πολιτικές ισορροπίες. Αν στη Γαλλία ο γάμος ομοφύλων μετατράπηκε (προς γενική έκπληξη των πάντων) σε κορυφαίο ζήτημα αυτή τη στιγμή, στην Αμερική «καυτή πατάτα» είναι ο ρόλος και οι κοινωνικές δαπάνες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Στην Ολλανδία είναι η μετανάστευση από τις ισλαμικές χώρες και στην Αγγλία η πάση θυσία έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γάλλοι πολέμιοι του γάμου έχουν λάβει βοήθεια σε θέματα μάρκετινγκ και μέσων κοινωνικής δικτύωσης από αντίστοιχες οργανώσεις των ΗΠΑ...

Η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης το 1999

Η προοδευτική κοινή γνώμη θεώρησε ότι έκανε το χρέος της όταν ψήφισε πριν από 14 χρόνια ένα σύμφωνο συμβίωσης και για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Πόσο μάλλον που εκείνη την εποχή μόνο κάποιες σκανδιναβικές χώρες είχαν θεσμοθετήσει κάτι ανάλογο. Αν και οι αντιδράσεις ήταν ανάλογες και τότε (μάλιστα η ψήφιση αναβλήθηκε για ένα χρόνο καθώς κάποιοι βουλευτές της πλειοψηφίας «λάκισαν» και έκαναν κοπάνα στην κρίσιμη ψηφοφορία) το σύμφωνο συμβίωσης και η αδιάκοπη αλληλουχία συντηρητικών κυβερνήσεων από το 2002 και μετά είχε σαν αποτέλεσμα να παγώσει οποιαδήποτε συζήτηση περί γάμου. Σαν αποτέλεσμα η Γαλλία σήμερα ζει καθυστερημένα (και συσσωρευμένα) τη δική της εκδοχή του «πολέμου των οικογενειακών αξιών» που όπως φαίνεται δεν αποτελεί προνόμιο των πουριτανών αγγλοσαξόνων...

Οι εσωτερικές έριδες της γαλλικής δεξιάς

Η συντριβή του Νικολά Σαρκοζί στις περσινές εκλογές άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου στην κοινοβουλευτική δεξιά καθώς κανείς από τους δύο επίδοξους διαδόχους του δεν κατάφερε να επιβληθεί στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν. Προκειμένου να υπερβεί τις εσωτερικές της έριδες και να συσπειρώσει τη λαϊκή βάση η οποία «φλερτάρει» με το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, η αντιπολίτευση μετέτρεψε το νομοσχέδιο για τον γάμο σε «δημοψήφισμα» κατά του προέδρου Ολάντ. Ο γάμος προσφερόταν σε σχέση με άλλα ζητήματα για έναν λόγο: Μόνο η Καθολική Εκκλησία έχει την οικονομική και οργανωτική δυνατότητα να κινητοποιήσει μεγάλα στρώματα της δεξιάς κοινής γνώμης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μαρίν Λεπέν αρνήθηκε να έχει κάποια σχέση με τις κινητοποιήσεις καθώς θεωρεί ότι αποτελούν παρελκυστική τακτική των δεξιών αντιπάλων της για να της υποκλέψουν ψήφους. Ο πατέρας της πήγε ένα βήμα παραπέρα συγκρίνοντας τις ομοφοβικές διαδηλώσεις που οργανώνει η κεντροδεξιά με τα πογκρόμ των εβραίων που υποκινούσε το τσαρικό καθεστώς στη Ρωσία για να καλύψει τη δική του ανικανότητα...

Η οικονομική κρίση και η αδυναμία της σοσιαλιστικής κυβέρνησης

Η αδυναμία των σοσιαλιστών να αρθρώσουν οτιδήποτε πέρα από ρητορικές αντιρρήσεις στην πολιτική λιτότητας, τα εργοστάσια που κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, η άνοδος της ανεργίας από μήνα σε μήνα και η διολίσθηση της ανταγωνιστικότητας της γαλλικής οικονομίας είχαν σαν αποτέλεσμα ο «μήνας του μέλιτος» του νέου προέδρου να είναι εξαιρετικά σύντομος και η δημοτικότητά του να κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά. Αν προσθέσουμε και σκάνδαλα όπως την υπόθεση του υπουργού-υπεύθυνου για την πάταξη της φοροδιαφυγής που διατηρούσε εκατομμύρια σε μυστικό ελβετικό λογαριασμό καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο η αντιπολίτευση «μυρίζει αίμα» και επενδύει στην πολιτική της ακρότητας. Άλλωστε η αμφισβήτηση της λαϊκής νομιμοποίησης αντίπαλων κυβερνήσεων αποτελεί πάγια τακτική της γαλλικής δεξιάς στα σύντομα διαστήματα που η ίδια βρίσκεται στην αντιπολίτευση...

Οι περιοδικοί σπασμοί της αντίδρασης

Ιστορικά δεν είναι η πρώτη φορά που οι δυνάμεις της αντίδρασης φτάνουν σε σημείο να αμφισβητήσουν δυναμικά τους θεσμούς της γαλλικής δημοκρατίας. Κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη τη δεκαετία του '30, η Γαλλία έφτασε στα πρόθυρα πραξικοπήματος όταν ακροδεξιές ομάδες κρούσης προσπάθησαν να ανατρέψουν την τότε αριστερή κυβέρνηση με αφορμή το σκάνδαλο του εβραίου τραπεζίτη Στραβίνσκι. Η Γαλλία απειλήθηκε και πάλι με πραξικόπημα κατά τη δεκαετία του '50 με αφορμή την αποχώρηση των γαλλικών δυνάμεων από την Αλγερία. Η πολιτική του γαλλικού κράτους κατά της καθολικής εκπαίδευσης οδήγησε σε μαζικές κινητοποιήσεις τόσο κατά τη δεκαετία του 1890 όσο και αυτή του 1980, ενώ ο αντισημιτισμός τραυμάτισε τους θεσμούς κατά την περίοδο του σκανδάλου Ντρέιφους. Δεν είναι τυχαίο ότι στις σημερινές κινητοποιήσεις πρωτοστατούν –πέρα από τις καθολικές οργανώσεις– ομάδες νοσταλγών του δωσίλογου καθεστώτος Βισύ, φιλομοναρχικοί, σύλλογοι πρώην αποίκων της Αλγερίας, ακόμα και νοσταλγοί της αντεπανάστασης στη Βανδέα...

Η πολιτική κατευνασμού της κυβέρνησης Ολάντ

Η γαλλική κυβέρνηση κατάλαβε πολύ αργά ότι η προσπάθειά της να κατευνάσει τους αντιπάλους του μέτρου όχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα, αλλά τους έδινε κίνητρο για να συνεχίσουν και να εντείνουν τις κινητοποιήσεις. Η απόφαση της κυβέρνησης να εξετάσει το θέμα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής χωριστά από τον γάμο και την υιοθεσία αλλά και η ατυχής δήλωση του Ολάντ ότι θα επιτρέψει σε όσους δημάρχους έχουν «συνειδησιακό πρόβλημα» να μην παντρεύουν ζευγάρια του ίδιου φύλου (δήλωση που αναγκάστηκε να πάρει πίσω αμέσως μετά) έδωσαν το λάθος μήνυμα σχετικά με την πρόθεση του προέδρου να τηρήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Η στάση των μέσων ενημέρωσης και η απάθεια της προοδευτικής πλειοψηφίας

Η τάση των ΜΜΕ να καλλιεργούν εντάσεις για λόγους θεαματικότητας είχε σαν αποτέλεσμα την υπερ-προβολή των αρχικών αντιδράσεων που «έδωσε φτερά» στις κινητοποιήσεις. Την ίδια στιγμή η πλειοψηφία των γάλλων που υποστηρίζει τον γάμο ομοφύλων φάνηκε εφησυχασμένη. Αφενός γιατί κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο νόμος θα ψηφιστεί τελικά· αφετέρου γιατί η υποστήριξη της ετεροφυλόφιλης πλειοψηφίας είναι ρηχή είτε λόγω προσωπικής αδιαφορίας είτε λόγω κεκαλυμμένης δυσφορίας.

Η αγάπη των γάλλων για φιλοσοφικές διαμάχες

Σε αντίθεση με ό,τι έχει συμβεί σε άλλες χώρες η διαμάχη για τον γάμο και τη γονεϊκότητα στη Γαλλία πήρε ευρύτερες θεωρητικές, ιστορικές και φιλοσοφικές διαστάσεις με επιχειρήματα δανεισμένα από τη θεωρία των φύλων, την κοινωνιολογία, τον φεμινισμό, την ψυχανάλυση κοκ. Το πάθος των γάλλων για μεγάλες φιλοσοφικές διαμάχες συνέβαλλε στο να διεξαχθεί η συζήτηση σε κλίμα απίστευτης έντασης. Αν προσθέσουμε σε αυτό και την αλαζονεία τους σχετικά με την «οικουμενικότητα» του γαλλικού πολιτισμού που πρέπει να δίνει το καλό παράδειγμα σε όλη την ανθρωπότητα, καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο η ένταση ξεπέρασε τα όρια...

Σε όλα τα παραπάνω αποφάσισε να απαντήσει ένας νεαρός γάλλος σκηνοθέτης με ένα συγκινητικό βίντεο στο οποίο ζητάει από τους συμπατριώτες του να γυρίσουν την πλάτη τους στον φόβο, μιλώντας για καταλλαγή των παθών αλλά και συγχώρεση από τη μεριά της ομοφυλόφιλης κοινότητας που καλείται να επουλώσει τις πληγές της την επόμενη μέρα. Δείτε το πολύ όμορφο βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους.

Η τελική ψηφοφορία για τον γάμο ομοφύλων θα διεξαχθεί στη γαλλική Εθνοσυνέλευση την Τετάρτη. Η αντιπολίτευση αναμένεται να προσβάλλει τον νόμο στο Συνταγματικό Συμβούλιο καθυστερώντας την εφαρμογή του για έναν περίπου μήνα, χωρίς όμως να έχει βάσιμες ελπίδες: Ο πρόεδρος του Συμβουλίου έχει ήδη δηλώσει δυο φορές ότι το οικογενειακό δίκαιο αποτελεί αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου, κάτι με το οποίο συμφωνούν και οι συνταγματολόγοι...