.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

Οι ιρλανδοί εγκρίνουν τον γάμο ομοφύλων με ποσοστό 62%

ireland1

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.


Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

«ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΗΤΑΝ ΓΚΕΪ»

[Αναδημοσίευση από τον ιστότoπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

alexander-alexandria
 
 
Μια νεαρή σταρ ταράζει τα νερά στην Αίγυπτο
 

Παρουσιάστρια παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση και σταρ του αιγυπτιακού σινεμά, η νεαρή Μόνα Χαλά έκανε πριν λίγες ημέρες κάτι που θεωρείται αδιανόητο στην πατρίδα της: Υπερασπίστηκε τους ομοφυλόφιλους συμπολίτες της και μάλιστα σε μία συνέντευξη που μπήκε σε όλα τα σπίτια μέσω της τηλεόρασης. Μιλώντας σε δημοσιογράφο του καναλιού ON που υποστήριξε ότι η κυβέρνηση πρέπει να γνωρίζει αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος, η Μόνα απάντησε παραπέμποντας στην αρχαία ιστορία της Αιγύπτου:

«Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να είναι ομοφυλόφιλος. Δεν είναι δική μου δουλειά να κρίνω τους ανθρώπους από ηθικής άποψης. Η ομοφυλοφιλία υπάρχει από την αρχαιότητα. Πολλοί άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορία υπήρξαν ομοφυλόφιλοι. Ποιοι είμαστε εμείς να τους κρίνουμε; Ο Μέγας Αλέξανδρος που έχτισε την Αλεξάνδρεια ήταν ομοφυλόφιλος. Είναι λόγος αυτός να καταστρέψουμε την πόλη ή να της αλλάξουμε όνομα; Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι. Έτσι τους έφτιαξε η φύση.»

Δείτε τη συνέντευξη με υπότιτλους στα αγγλικά εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=-Dh6cFonht0

Η παρέμβασή της Μόνα Χαλά είναι εξαιρετικά θαρραλέα αν σκεφτεί κανείς ότι το σημερινό στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου, που πριν δύο χρόνια ανέτρεψε την κυβέρνηση των ισλαμιστών, έχει επιδοθεί σε πραγματικό κυνήγι μαγισσών σε βάρος των γκέι συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας δεκάδες άτομα. Για αυτό το άνευ προηγουμένου κύμα καταστολής σε βάρος των αιγύπτιων ομοφυλόφιλων είχαμε γράψει σχετικά πρόσφατα σε αυτή τη στήλη («Τα αύριο που δεν ήρθαν ποτέ»)

Έκτοτε υπάρχουν ενδείξεις ότι οι διεθνείς αντιδράσεις για τα πογκρόμ έχουν κάνει κάποιους δικαστές να το ξανασκεφτούν. Το πιο πρόσφατο περιστατικό ήταν η σύλληψη 25 ανδρών σε χαμάμ του Καΐρου με την κατηγορία της «ακολασίας». Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν γυμνοί στην κλούβα παρουσία συνεργείων της τηλεόρασης τα οποία είχε ειδοποιήσει η αστυνομία με σκοπό να τους διαπομπεύσουν. Σε αντίθεση όμως με όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις, η διεθνής κατακραυγή φαίνεται να λειτούργησε θετικά, αφού οι δικαστές τελικά αθώωσαν τους συλληφθέντες από όλες τις κατηγορίες. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ιστορία είχε αίσιο τέλος αφού ένας από τους κατηγορούμενους τελικά δεν άντεξε την κοινωνική κατακραυγή και αυτοπυρπολήθηκε βάζοντας τέρμα στη ζωή του...

Η συνέντευξη της Μόνα Χαλά δεν ήταν η μοναδική θετική είδηση από τον αραβικό κόσμο τις τελευταίες ημέρες. Η τρομοκρατία του Ισλαμικού Κράτους που δημοσιεύει σχεδόν καθημερινά φρικαλέες εικόνες από εκτελέσεις ανδρών τους οποίους κατηγορεί για ομοφυλοφιλία στη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη, φαίνεται να έχει αφυπνίσει τμήματα της κοινής γνώμης τουλάχιστον σε πιο φιλελεύθερες χώρες όπως ο Λίβανος. Με αφορμή τη χτεσινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, 14 σταρ της τηλεοπτικής και μουσικής σκηνής της χώρας δημοσίευσαν ένα βίντεο με το οποίο ζητούν να σταματήσει ο στιγματισμός και οι διώξεις των ομοφυλόφιλων στον αραβικό κόσμο:

«Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι; Γνωρίζετε ότι σήμερα, στον 21ο αιώνα, υπάρχουν άνθρωποι που στιγματίζονται, δέχονται βία, συλλαμβάνονται και δολοφονούνται μόνο και μόνο επειδή είναι ΛΟΑΔ; Είμαστε όλοι ελεύθεροι και έχουμε ίσα δικαιώματα. Γνωρίζουμε ότι συχνά είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές προκαταλήψεις όμως οι νόμοι πρέπει να είναι δίκαιοι. Η δημοκρατία δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο για την πλειοψηφία ή τη μειοψηφία. Όλοι οι πολίτες πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ομοφυλόφιλος για να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, όπως και δεν χρειάζεται να είναι γυναίκα για να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών.»

Δείτε το βίντεο στα αραβικά εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=VLsO3TzPt1Q

Το βίντεο υπήρξε πρωτοβουλία οργανώσεων που μάχονται για την κατάργηση του άρθρου 534 του λιβανέζικου ποινικού κώδικα, το οποίο τιμωρεί τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις με ποινή 12μηνης φυλάκισης. Με βάση το συγκεκριμένο άρθρο, στο πρόσφατο παρελθόν η αστυνομία έχει προχωρήσει και στον Λίβανο σε μαζικές συλλήψεις ανδρών οι οποίοι υποβάλλονται σε ταπεινωτικές πρωκτικές εξετάσεις για να «διαπιστωθεί» αν είναι ομοφυλόφιλοι...


*Στην κεντρική φώτο: Έφιππο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κοντά στην Πύλη της Ροζέτας στην Αλεξάνδρεια.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΕ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]

pride

Η ταινία “Pride” είναι μια αληθινή ιστορία αλληλεγγύης των γκέι με την εργατική τάξη
 

Την περασμένη Πέμπτη στην πρεμιέρα του κινηματογραφικού φεστιβάλ Οutview, τo αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να δει για πρώτη φορά μία από τις πιο συγκινητικές ταινίες του 2014. Το βρετανικής παραγωγής φιλμ «Pride» που πέρσι τέτοιο καιρό κέρδισε τoν «Queer Φοίνικα» στο φεστιβάλ των Καννών διηγείται μία πέρα για πέρα αληθινή ιστορία: Στο Λονδίνο του 1984 μια ομάδα γκέι και λεσβιών αντιμέτωποι με τις αστυνομικές επιχειρήσεις «αρετής», την ομοφοβική βία, το «κράξιμο» του κίτρινου τύπου και την κρίση του Aids προσπαθούν να βγουν από το καβούκι τους αναζητώντας ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες. Αποφασίζουν να ξεκινήσουν έρανο υπέρ των ανθρακωρύχων που απεργούν επί μήνες ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης Θάτσερ να κλείσει τα εθνικοποιημένα ορυχεία. Το συνδικάτο αρνείται τη στήριξη των «ανώμαλων» και η ομάδα με τον τίτλο «Γκέι και λεσβίες υπέρ των απεργών» ξεκινούν για να παραδώσουν τα χρήματα οι ίδιοι σε ένα χωριό ανθρακωρύχων της Ουαλίας που διάλεξαν τυχαία από τον χάρτη.

Αυτό που ακολουθεί θα διαλύσει τις προκαταλήψεις και των μεν και των δε μέσα από την αλληλεγγύη του κοινού αγώνα. Οι Ουαλοί απεργοί συνειδητοποιούν πως οι ομοφυλόφιλοι –που τους ενισχύουν οικονομικά περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα– δεν είναι «τέρατα της φύσης». Και όχι μόνο θα το αναγνωρίσουν αλλά και θα ανταποδώσουν στο Pride του Λονδίνου την επόμενη χρονιά. Την ίδια στιγμή, πολλοί γκέι και λεσβίες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τέτοιες κοινότητες της εργατικής τάξης για να επιβιώσουν, θα δουν για πρώτη φορά την «περήφανη εργατιά» να αγκαλιάζει τη διαφορετικότητά τους. Περίφημη είναι η σκηνή στη ντίσκο του χωριού, όπου ένα μέλος της γκέι ομάδας βάζει κυριολεκτικά «φωτιά στην πίστα» ξεσηκώνοντας τις επευφημίες του γυναικείου πληθυσμού και τα ζηλόφθονα βλέμματα των αντρών που τον πολιορκούν, ζητώντας του να τους μάθει να χορεύουν – κάτι που μέχρι τότε θεωρούσαν θανάσιμη προσβολή στον ανδρισμό τους.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Μάθιου Γουόρτσις έως τώρα έκανε καριέρα στο θέατρο (έχει κερδίσει βραβείο Τόνι και πρόσφατα διαδέχτηκε τον Κέβιν Σπέισι ως διευθυντής του Old Vic στο Λονδίνο). Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μία συνέντευξη που έδωσε για την ταινία. Την μετέφρασα από εδώ.


Μέχρι τώρα είχατε μία πλούσια καριέρα στο θέατρο. Τι ήταν αυτό που σας προετοίμασε να διηγηθείτε μία τέτοια ιστορία στον κινηματογράφο;
Μία πολύ σημαντική μορφή προετοιμασίας ήταν τα παιδικά χρόνια που πέρασα σε ένα χωριό στη βόρεια Αγγλία στη μέση του πουθενά, περιτριγυρισμένο από ανθρακωρυχεία και εντελώς απομονωμένο. Η οικογένειά μου αναγκάστηκε να μετακομίσει σε αυτό το χωριό όπου ήμασταν σαν ξένο σώμα προσπαθώντας να αφομοιωθούμε και να γίνουμε αποδεκτοί. Αυτό μου έδωσε μία ιδέα σχετικά με το πως λειτουργούν τέτοιες μικρές και σφιχτά δεμένες κοινότητες, ποια είναι τα υπέρ και ποια είναι τα κατά.

Ήσασταν έφηβος την περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας;
Την περίοδο της απεργίας θυμάμαι τις πικετοφορίες των ανθρακωρύχων έξω από ένα εργοστάσιο που παραλάμβανε κάρβουνο από τα ορυχεία. Σε εκείνη την ηλικία δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα. Έμαθα πολύ περισσότερα για την πολιτική κατάσταση και την κοινωνική αναταραχή της εποχής αργότερα, όταν πήγα στο πανεπιστήμιο. Επιπλέον το να ενδιαφέρεται ένα αγόρι για το θέατρο και τη μουσική δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο εκεί που μεγάλωσα. Δεν υπήρχε ούτε μία θεατρική ομάδα στην περιοχή και οι άνθρωποι το θεωρούσαν τόσο περίεργο όσο το να δουν έναν άντρα να χορεύει!

Συνήθως οι ταινίες ακόμα και όταν είναι «ομαδικές» περιστρέφονται γύρω από έναν ήρωα. Πώς καταφέρατε να δημιουργήσετε αυτό το αίσθημα της «κοινότητας» που αποπνέει η ταινία;
Το να περάσει στο πανί η ισορροπία μεταξύ των χαρακτήρων που υπήρχε στο σενάριο έμοιαζε με περίπλοκη αλγεβρική εξίσωση. Είχα ένα τετράδιο όπου για κάθε σκηνή σημείωνα πόσα καρέ πρέπει να αφιερώσω σε κάθε χαρακτήρα. Επιπλέον έχει σημασία να κατανοήσει κανείς το ανθρώπινο στοιχείο που ενώνει όλους αυτούς τους χαρακτήρες: την αδικία και τον τραμπουκισμό που έχουν βιώσει στο πετσί τους. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί στο περιθώριο και κάποια στιγμή ορθώνουν το ανάστημά τους και διεκδικούν το δίκιο τους. Αυτό είναι μία πολύ δυνατή εικόνα που νομίζω πως χαράχτηκε μέσα μου κατά την παιδική μου ηλικία. Πάντως, μετά από 25 χρόνια στο θέατρο, νομίζω πως αυτό που έχω μάθει είναι πώς να σκηνοθετώ ηθοποιούς. Τι πρέπει να τους δώσω για να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους. Επίσης μέσα από τα μιούζικαλ έχω μάθει να συντονίζω μεγάλες ομάδες ανθρώπων. Πώς να δίνω στον καθένα τη στιγμή που θα λάμψει για να μπορέσω να διηγηθώ την ιστορία ολόκληρης της ομάδας.

Μια που το αναφέρετε, θα μπορούσατε να δείτε την ταινία να ανεβαίνει ως μιούζικαλ σε μερικά χρόνια;
Όταν διάβασα το σενάριο τηλεφώνησα στους παραγωγούς: «Το σενάριο είναι εξαιρετικό. Με έκανε να γελάσω και να κλάψω. Η ιστορία είναι σημαντική και το γράψιμο είναι φρέσκο. Ο μοναδικός μου όρος είναι να μου δώσετε τα δικαιώματα και για τη θεατρική μεταφορά του έργου». Το είχα δει από την πρώτη στιγμή ότι θα μπορούσε να γίνει ένα εξαιρετικό μιούζικαλ. Είναι μία ταινία που εμψυχώνει το θεατή παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές. Επίσης είναι γεμάτο με χορό και τραγούδι. Όλα αυτά τα στοιχεία παραπέμπουν σε μιούζικαλ. Όμως η ταινία προσπαθεί να εξισορροπήσει τη λαμπερή πλευρά με τις πιο σκληρές και δύσκολες πλευρές. Στα μιούζικαλ υπάρχει ο κίνδυνος να σε παρασύρει το μελό. Αν το έκανα για το θέατρο θα ήθελα να διατηρήσω την ισορροπία της ταινίας, τη σκληρότητα και την αυθεντικότητα που έχει. Δεν θα ήθελα να γίνει ένα λαμπερό, μελό παραμύθι.

Πόσο ολοκληρωμένο ήταν το σενάριο του Στίβεν Μπέρεσφορντ όταν ξεκινήσατε να δουλεύετε;
Ήταν ολοκληρωμένο σε σημαντικό βαθμό. Δουλέψαμε και μαζί προσθέτοντας και αφαιρώντας κάποιες σκηνές. Όμως και τίποτα να μην είχαμε κάνει, η δύναμη του σεναρίου ήταν ατόφια από την αρχή. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει –και ίσως να μην τον ενδιαφέρει– ότι είναι εντελώς διαφορετικό ένα σενάριο γραμμένο από ένα άτομο σε σχέση με κάποιο σενάριο που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μίας δημιουργικής ομάδας. Το σενάριο ενός συγγραφέα έχει ένα σωρό ιδιορρυθμίες τις οποίες υποτίθεται πως πρέπει να αποφύγεις αλλά εγώ τις λατρεύω. Λατρεύω ένα σενάριο που δεν έχει «εξομαλυνθεί», που δεν συμπεριφέρεται με εντελώς προβλέψιμο και συμβατικό τρόπο. Λατρεύω για παράδειγμα το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή διηγείται μία ιστορία που δεν περιστρέφεται γύρω από έναν και μοναδικό «κεντρικό ήρωα». Δεχτήκαμε μεγάλη πίεση για να το αλλάξουμε αυτό αλλά δεν υποκύψαμε.

Θεωρείτε πως η ταινία αποτελεί μία μορφή «απάντησης» στην κινηματογραφική βιογραφία της Μάργκαρετ Θάτσερ που είδαμε πριν δύο χρόνια με τη Μέριλ Στριπ;
Νομίζω πως είναι. Και δεν σας κρύβω πως το βρίσκω απολαυστικό να ακούω τη φράση «γαμημένη Θάτσερ» από το στόμα ενός από τους ήρωες της ταινίας. Δεν ήταν αυτός ο λόγος που κάναμε την ταινία. Όμως ήταν μία πρόσθετη αντάμοιβη, ότι βάλαμε και εμείς ένα λιθαράκι για να εξισορροπηθεί κάπως αυτή η προσπάθεια «αγιογράφησης» της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ποια είναι η αγαπημένη σας αντίδραση του κοινού σχετικά με την ταινία;
Η πρώτη αντίδραση ήταν δύο μέρες αφού είχαμε τελειώσει το μοντάζ στο φεστιβάλ των Καννών. Μετά την προβολή, στην αίθουσα ήταν μαζεμένοι 900 άνθρωποι από όλη την Ευρώπη που χειροκροτούσαν όρθιοι. Εκεί καταλάβαμε για πρώτη φορά πως αυτή η ιστορία μπορούσε να αγγίξει ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το σύμπαν όπου διαδραματίζεται η ταινία. Έκτοτε, οι προβολές μας απομακρύνουν όλο και περισσότερο από το μικρό χωριό της Ουαλίας. Μέχρι τώρα, η πιο μακρινή ήταν στο Λος Άντζελες. Εκεί αναρωτιόμουν αν η αντίδραση θα ήταν η ίδια όσο απομακρυνόμαστε από τον γεωγραφικό πυρήνα της ιστορίας. Και εκεί όμως υπήρξε ενθουσιώδης. Εξίσου ενθουσιώδης όσο ήταν και στο χωριουδάκι της Ουαλίας αλλά και στο Σόχο του Λονδίνου όταν κάναμε μία προβολή για τα εναπομένοντα μέλη της ομάδας «Γκέι και λεσβίες υπέρ των απεργών» και τις οικογένειές τους. Υπάρχουν, λοιπόν, κάποια πράγματα που είναι πιο σημαντικά από καριέρες και σταδιοδρομίες και ήταν μεγάλο προνόμιο για μένα να σκηνοθετήσω αυτή την ταινία. Αισθάνεται κανείς πολύ μικρός απέναντι στα πραγματικά γεγονότα και το πόσο άλλαξαν τη ζωή αυτών των ανθρώπων. Και είναι τιμή μου που βοήθησα να μάθει το κοινό για αυτή την ιστορία.

Αντί για επίλογο: Την ταινία «Pride», που θυμίζει μεγάλες πρόσφατες επιτυχίες του βρετανικού σινεμά όπως ο «Μπίλι Έλιοτ» και το «Άντρες έτοιμοι για όλα», θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και στις ελληνικές αίθουσες φέτος το καλοκαίρι. Μην τη χάσετε!

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

ΤΟ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]
 
tikkou1

Μια ελληνίδα καλλιτέχνης αναστατώνει τις Βρυξέλλες

«Υποδεχόμαστε την εργατική Πρωτομαγιά με τα χρώματα της διαφορετικότητας». Με αυτή τη φράση η οργάνωση που έχει αναλάβει το Pride των Βρυξελλών σε δυο εβδομάδες από τώρα εγκαινίασε το «Out in the Street» ή, όπως διευκρινίζει, «την πρώτη μόνιμη έκθεση αστικής τέχνης στη Ευρώπη με ΛΟΑΔ θεματολογία». Λίγα μέτρα από την περίφημη Grand-Place στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας, η έκθεση αποτελείται από μια σειρά τοιχογραφίες με την υπογραφή δύο ευρωπαίων καλλιτεχνών: του Γερμανού Ραλφ Κένινγκ, γνωστού για τα κόμικς με γκέι περιεχόμενο που έχουν μεταφραστεί σε 11 γλώσσες, και της Ελληνίδας Φωτεινής Τίκκου. Η 34χρονη που ζει και εργάζεται στη Δανία είναι γνωστή μεταξύ άλλων και για τις εικονογραφήσεις βιβλίων ελληνικών εκδοτικών οίκων.

Για τους διοργανωτές, σκοπός της έκθεσης είναι να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τις προκαταλήψεις που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, οι οροθετικοί και οι τρανς μέσα από εικαστικές παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο. Οι πρώτες επικρίσεις είχαν να κάνουν με την επιλογή του χώρου, καθώς η συγκεκριμένη γειτονιά του κέντρου συγκεντρώνει έτσι κι αλλιώς πολλά δημοφιλή γκέι στέκια και δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα ομοφοβικής βίας άλλων, πιο υποβαθμισμένων περιοχών της βελγικής πρωτεύουσας. Όμως και το περιεχόμενο μίας από τις πιο εμβληματικές τοιχογραφίες συγκέντρωσε τα πυρά των θαμώνων της περιοχής.

tikkou2


 

Το γκράφιτι που υπογράφει η Φωτεινή Τίκκου απεικονίζει ένα αγόρι που κρατιέται από ένα σκοινί, προσπαθώντας να το σκάσει από το παράθυρο ενός κτιρίου στη Rue de la Chaufferette. Η λεζάντα δίπλα στο αγόρι διευκρινίζει ότι πρόκειται για θύμα ομοφοβικού bullying. Και παραδίπλα οι περαστικοί μπορούν να δουν τι είναι αυτό που οδήγησε το αγόρι σε αυτή την απελπισμένη προσπάθεια απόδρασης: Μέσα σε πολύχρωμα συννεφάκια, μπορεί να διαβάσει κανείς υβριστικές ομοφοβικές εκφράσεις στα αγγλικά και τα γαλλικά.

Αρκετοί γκέι επιχειρηματίες της περιοχής θεωρούν ότι το έργο στέλνει ένα διφορούμενο μήνυμα: «Οι εκφράσεις αυτές στιγματίζουν και η παρουσία τους στον δημόσιο χώρο μπορεί να αποδειχτεί προβληματική. Πολλοί περαστικοί που δεν είναι εξοικειωμένοι με το ζήτημα της ομοφοβικής βίας ίσως να μην εκλάβουν αυτό που βλέπουν ως καταγγελία, αλλά ως προτροπή. Αντί για «κατήχηση» θα προτιμούσαμε το έργο να εκπέμπει ένα θετικό μήνυμα που ταιριάζει περισσότερο στην ατμόσφαιρα της περιοχής». Επιπλέον κατηγορούν τις γκέι οργανώσεις και το δήμο των Βρυξελλών που χρηματοδότησε το έργο ότι δεν ζήτησαν καν τη γνώμη τους: «Όπως πάντα κάνουν του κεφαλιού τους, χωρίς να ρωτάνε την άποψη εκείνων που ζουν και δουλεύουν στη γειτονιά».

Από τη μεριά της, η ίδια η καλλιτέχνις δηλώνει έκπληκτη για τη διάσταση που έλαβε το θέμα, θεωρεί όμως θετικό το γεγονός ότι υπήρξε αφορμή για να ξεκινήσει διάλογος και ανταλλαγή απόψεων εντός της ΛΟΑΔ κοινότητας. Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά ακόμη από τα έργα της που εγκαινιάστηκαν στις Βρυξέλλες την Παρασκευή.

tikkou3

«Είμαι γκέι και λοιπόν;» «Μα τι κρίμα!»

tikkou4

Η Φωτεινή Τίκκου φωτογραφίζεται δίπλα σε μία από τις δημιουργίες της: «Τι εννοείς "δεν πιστεύω πως είσαι λεσβία";»

tikkou5

«Ο έρωτας δεν κοιτάει: Α. Χρώμα Β. Ηλικία Γ. Φύλο Δ. Όλα τα παραπάνω»

tikkou6

«Τι εννοείς "Γιατί δεν μπορούσες απλώς να είσαι γκέι";»

tikkou7

«Αν τα παιδιά των γκέι ζευγαριών βγαίνουν γκέι, τότε πως γίνεται οι περισσότεροι γκέι να μεγάλωσαν με ετεροφυλόφιλους γονείς;»

tikkou8

«Αποκρουστικό; Πανέμορφο;»

tikkou9

«Αν αυτό σου φαίνεται σέξι, πώς είναι δυνατόν να το βρίσκεις αηδιαστικό όταν το κάνουν δύο άντρες;»

tikkou10

«Είμαι οροθετικός. Δεν μπορείς να κολλήσεις άμα μου σφίξεις τα χέρια ή αν με κοιτάξεις στα μάτια. Αλλά ίσως αυτό να σου είναι δύσκολο γιατί είμαι αόρατος για σένα.»

tikkou11

«Είμαι αόρατος για σένα γιατί είμαι ηλικιωμένος. Έζησα ευτυχισμένος με τον σύντροφό μου για χρόνια αλλά όταν πέθανε αναγκάστηκα να πάω σε γηροκομείο. Εκεί έπρεπε να κάνω coming-out από την αρχή λες και είμαι πάλι στο σχολείο. Και όπως στο σχολείο δεν χάρηκαν όλοι που το έμαθαν.»

tikkou12

«Είμαι αόρατη για σένα γιατί έρχομαι από πολύ μακριά. Στη χώρα μου οι λεσβίες πάνε φυλακή. Γι’ αυτό δεν θέλω να μοιραστώ την ταυτότητά μου μαζί σου. Το coming-out είναι δύσκολο για μένα. Ίσως κάποια μέρα...»

tikkou13

«Όπως βλέπεις είμαστε δύο γυναίκες. Γι’ αυτό σταμάτα να ρωτάς ποιος είναι ο άντρας στη σχέση.»

tikkou14

«Είμαι τρανς. Αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να ρωτάς για τα γεννητικά μου όργανα.»

tikkou15

Για το τέλος, μια «οικογενειακή φωτογραφία» της ΛΟΑΔ κοινότητας δια χειρός του γερμανού κομίστα Ραλφ Κένινγκ.


*Όλες οι φωτογραφίες από το Facebook της Φωτεινής Τίκκου

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]
secker1jpg
Φωτογραφίζοντας τους ΛΟΑΔ πρόσφυγες της Μέσης Ανατολής.


O Μπράντλεϊ Σέκερ είναι ένας 27χρονος βρετανός φωτογράφος που ζει και εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη και έχει συνεργαστεί με μερικά από τα μεγαλύτερα έντυπα στον πλανήτη. Τα τελευταία χρόνια καλύπτει από κοντά τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και έχει στρέψει τον φακό του σε μερικούς από τους πιο ευάλωτους πρόσφυγες της περιοχής: εκείνους που διώκονται εξαιτίας της σεξουαλικότητας και της ταυτότητας φύλου τους. Προσπαθώντας να δώσει πρόσωπο και όνομα στις αναρίθμητες αιτήσεις ασύλου, ταξίδεψε πρώτα στη Δαμασκό όπου συνέρρεαν ιρακινοί πρόσφυγες το 2010. Τραγική ειρωνεία: πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες για δεύτερη φορά ή να επιστρέψουν στο Ιράκ όταν ξέσπασε εμφύλιος και στη Συρία. Δύο χρόνια αργότερα πηγαίνει στις κουρδικές περιοχές της ΝΑ Τουρκίας όπου φωτογραφίζει ομοφυλόφιλους και τρανς πρόσφυγες από το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία. Τη συλλογή του ονόμασε «Kütmaan» από την αραβική λέξη που σημαίνει «κρυμμένος».
 
secker2

Επάνω αλλά και στην κεντρική φώτο ο Μπισάμ, ηθοποιός και φωτογράφος από το Ιράκ που παρέμεινε ως πρόσφυγας στη Συρία για τέσσερα χρόνια και άλλα δύο χρόνια στο Βιθύνιο (Μπολού) της Τουρκίας περιμένοντας να γίνει δεκτή η αίτηση ασύλου που είχε υποβάλλει. Σήμερα ζει στις ΗΠΑ.

secker3

secker4

Ο Αλί Ρεζά και ο Πεντράμ, ένα ζευγάρι από το Ιράν. Σήμερα ζουν στην κεντρική Τουρκία περιμένοντας να τους δοθεί άσυλο στον Καναδά.

secker6

secker5

Ο Ντάνι (κάτω από μια αφίσα του Pride της Κωνσταντινούπολης) και ο Φαράντ, επίσης ζευγάρι, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το βόρειο Ιράν για την Τουρκία όταν οι οικογένειές τους έμαθαν για τη σχέση τους.

secker7

Ο Ουμούτ και η Μπατού είναι μέλη της κουρδικής οργάνωσης Χεμπούν που δραστηριοποιείται υπέρ των γυναικών και των ΛΟΑΔ στο Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας.

secker8

Ο Μαχμούτ, ιρακινός πρόσφυγας μπροστά στην πόρτα του στη Δαμασκό της Συρίας. Ο ίδιος λέει ότι το κορίτσι στην αφίσα κλαίει για να μην χρειαστεί να κλάψει ο ίδιος. Στη Βαγδάτη δούλευε ως αστυνομικός και ισχυρίζεται ότι βοήθησε γύρω στους 100 άντρες που είχαν συλληφθεί εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας τους. Ο εμφύλιος που ξέσπασε στη Συρία τον ανάγκασε να επιστρέψει στο Ιράκ...

secker9

Ο Αμπού Αχμέντ υπηρετούσε στο πολεμικό ναυτικό του Ιράκ και ισχυρίζεται πως τυφλώθηκε από το ένα μάτι μετά από ομοφοβική επίθεση συναδέλφων του. Αποτάχθηκε από το ναυτικό και έφυγε για τη Συρία.

secker10

O Kόσρο, ο Αράς και ο Ναβίντ από το Ιράν ξεκουράζονται στην Ισπάρτα της Τουρκίας. Χάρη στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες που έκανε δεκτή την αίτησή τους για άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, οι δύο πρώτοι συνεχίζουν τη ζωή τους στη Βόρεια Αμερική.

secker11

Ο Νασέρ, φωτογράφος από τη Βαγδάτη δείχνει τις ουλές στον λαιμό και τα πόδια μετά από μία ομοφοβική επίθεση όπου οι δράστες τον χτύπησαν με σφυρί στα γεννητικά όργανα και έσφιξαν ένα καλώδιο γύρω από τον λαιμό του. Στην επίθεση σκοτώθηκε ο φίλος του ενώ ο ίδιος εγκαταλείφθηκε ημιθανής σε έναν σκουπιδότοπο.

secker12

Ο Αρκάν, ένας τρανς άντρας που εγκατέλειψε το Ιράν καθώς όπως λέει ο ίδιος, «ήταν αδύνατο να ζήσει εκεί», μιλάει με την κοπέλα του μέσω Skype. Μετά από χρόνια αναμονής στην Τουρκία, μπόρεσε να ξαναβρεθεί μαζί της στο Τέξας.

secker13

Η Μερζάν, μια τρανς γυναίκα που εγκατέλειψε για τους ίδιους λόγους το Ιράν. Όσο βρισκόταν στην Τουρκία αναμένοντας την επεξεργασία της αίτησής της, υπέκυψε σε ασθένεια που την ταλαιπωρούσε χρόνια..

secker14

Ο Αράς από την Τεχεράνη βρέθηκε στην Τουρκία ως πρόσφυγας αφού εξέτισε ποινή φυλάκισης στο Ιράν εξαιτίας της διαφορετικότητάς του.

secker15

Ιρανοί πρόσφυγες διασκεδάζουν στην Ισπάρτα της Τουρκίας.

secker16

O Σουρένα και ο Ναβίντ, ιρανοί πρόσφυγες και οι δύο, σε ένα πάρκο στην Τουρκία. Ο Σουρένα βρίσκεται ήδη στο Τορόντο του Καναδά ενώ ο Ναβίντ περιμένει ακόμα...

secker17

Η Αζάτ, 26χρονη τρανς που εκδίδεται στους δρόμους του Ντιγιαρμπακίρ, φωτογραφίζεται στα τείχη της πόλης.

secker18

Ο ιρανός Μοϊτάμπα αγκαλιάζει το μαξιλάρι του εξηγώντας πόσο μόνος αισθάνεται στην Τουρκία. Η αίτησή του έγινε δεκτή και σήμερα ζει στον Καναδά.

secker19

Πιστοποιητικό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στο όνομα του Αχμέτ, ενός ιρακινού γκέι πρόσφυγα.


* Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του φωτογράφου εδώ
Και μια παλιότερη σχετική ανάρτηση:
Τα άγνωστα θύματα του εμφυλίου